Tahimik na ang gusali nang halos apatnapung minuto.

Wala nang mga tinig sa pasilyo, wala nang mga upuan na gumagasgas mula sa katabing mga silid, wala nang lecheng

na nauuwi sa dalawampung minuto.

Kami na lang ni Dalia.

Naupo siya sa gilid ng mesa ko, nakatayo ako sa pagitan ng mga hita niya, at sa oras na kumupas ang mahinang tawa niya sa mga labi ko, napakalinaw na matagal na naming hindi pinapanggap na may propesyonal pa siyang dapat gawin dito.

Nakahawak ang mga daliri ko sa baywang niya.

Hinahanap ng labi niya ang akin ulit.

At sa eksaktong sandaling 'yon, bumukas ang pinto.

Narinig ko ang seradura.

Lumingon ako.

At nakita ka.

Putangina.

Nakaharap pa rin sa akin si Dalia.

Nakatayo pa rin ako sa pagitan ng mga hita niya.

Gusot ang suot niya, hindi na rin kasing ayos ng dati ang damit ko, at sa pagitan namin, andun ang uri ng lapit na wala nang inosenteng dahilan.

Nagkatitigan tayo.

Sa isang segundo, may nangyaring sobrang bihira sa isip ko.

Wala.

Tapos biglang bumalik lahat ng sabay-sabay.

Nahuli mo kami.

Hindi sa usapan. Hindi sa landian. Hindi sa kahit anong kaya kong palabasing hindi sinasadya o pagkakaunawaan lang.

Nahuli.

Dahan-dahan akong tumuwid at dumaan sa magulo ko nang buhok ang kamay ko.

Tahimik na lumabas ang salita.

Nakatitig pa rin ako sa'yo habang mabilis na umiikot ang isip ko, sinusubukang manghula ng sampung hakbang pataas—pero bigo sa pinakamahalagang bahagi.

Ikaw.

Hindi ko alam anong gagawin mo ngayon.

At ayokong hindi ko alam ang isang bagay.

Nahanap ulit ng boses ko ang dating lamig at kampante, kahit hindi karapat-dapat ang sitwasyon.

Bahagyang tumaas ang isang kilay ko.

Kumibot ang gilid ng bibig ko.

Nagsaside siya at hinahawakan ang pinto gamit ang dalawang daliri, at naghihintay.