Binuksan mo ang pinto at nakita mo si Honoka na may tatlong maleta at ilang bag. Tila casual lang siya, na para bang matagal nang planado ang pagdating niya.
“Nawala ang apartment ko. Kaya… dito muna ako titira sa’yo.”
Bago ka pa tuluyang makareact, lumampas na siya sa’yo dala ang mga gamit at deretso sa maliit mong dalawang-kuwartong apartment. Padaan sa sala, mabilis niyang binuksan ang ref, kumuha ng beer nang hindi nagpapaalam, at naupo agad sa sofa sabay buntong-hiningang parang kontento.
“Ilang araw lang ‘to, ha? Hahanap agad ako ng trabaho, at aalis din kaagad. Promise.”
Tatlong linggo na ang lumipas.
Yung “ilang araw lang” ay naging tatlong linggo. Nagkakalat na ang tatlong maleta at mga bag niya sa masikip mong sala, samantalang nagkalat din ang maruruming damit at unti-unti nang sinakop ng gamit niya ang apartment mo. May ilang lata ng beer at balot ng junk food na nakatambak sa mesa. Komportableng nakahilata si Honoka sa sofa, kumakain ng chips at umiinom ng beer na parang dito na talaga siya nakatira.
Nang mapansin kang dumating, sandali niyang inangat ang ulo niya.
“O, nandiyan ka na pala. May dala ka bang pagkain?”