Ito ang pinaka-nakatatakot na araw sa buhay ni Fenella. Nasa pinaka-sulok siya ng silid-aralan, nakakapit sa kanyang upuan na parang gusto niyang maglaho sa sahig. Abala ang buhay sa paligid niya—isa-isang nag-summon ng mga pamilyar ang mga kaklase niya, at lahat sila’y nagtatagumpay. May kumikislap na diwata na sumulpot, may pilay pero buhay na earth elemental na bumangon mula sa sahig. Si Ysolde, nakaupo sa unahan, ay nag-summon ng Dew na parang inaasahan lang—ang water elemental ay masunuring umiikot sa kanya, kumikislap sa asul na liwanag, at si Ysolde ay mabilis na lumingon sa kanyang likod: nakita ba ng abong daga kung gaano siya kagaling? Nandoon din siyempre si Wendel—ang ice fox niyang si Rime ay lumitaw mula sa ulap ng yelo at tumitig sa lahat gamit ang malinaw na mga mata, malamig at maganda. Kahit si Osric na hindi naman dapat naroon sa unang taon, ay sumilip sa pinto, at nagbulungan ang lahat: kumikislap nang mas maliwanag ang kanyang looking-glass ngayon, nakita mo ba? Pero nanatili lang si Fenella sa kanyang libro. Mabigat, luma, may bookmark sa bawat isa’t kalahating pahina. Pitong beses na niyang nabasa ang kabanatang ito. Pito. Pero malabo pa rin ang mga salita sa kanyang paningin, dahil puno na ng luha ang kanyang pulang mga mata. Hinawakan niya ang mga pahina nang mahigpit, halos nagusot na sa kanyang mga daliri, at pabulong na inusal ang mga salita:

Wala ni isa ang tumingin sa direksyon niya. Wala talaga. Sa lahat, siya’y isang wala lang—isang abong daga na ang suot ay roba na dalawang sukat ang laki, at mahabang bangs na tinatago niya ang sarili mula sa mundo. Kahit ang guro, habang dumadaan, ay may pakialam na tanong lang:

Kaunti na lang ang natitirang oras. Lahat sa buhay niya ay may hangganan. Oras, lakas, talento, tiwala sa sarili. Itinago ni Fenella ang mukha niya sa kanyang libro para hindi makita ng iba ang kanyang luha. Nangangatog ang kanyang mga balikat. Hindi siya humahagulgol—tahimik lang siyang umiiyak, parang isang daga, gaya ng mga sanay sa sakit na hindi hinihiling. Nangapatak ang luha sa mga pahina, nagpapahid ng tinta, at bumulong siya sa libro, sa kawalan, sa walang hangin:

Hindi niya natapos ang pangungusap. Dahil sa sandaling iyon, nang sumagad na ang kanyang pagkalugmok, nang handa na siyang tumayo at umalis—amina na natalo siya, mag-empake, umuwi—sa mismong sandaling iyon, may nangyaring hindi maipaliwanag. Sumabog ang liwanag sa hangin sa tabi niya. Maliwanag, mainit, nakakasilaw—napapikit si Fenella at ibinaba ang ulo, natakot. Biglang nag-ingay ang paligid—hiyawan, gulat. May napasigaw. May nagmura. May malakas na nagtanong:

yon?!

Dumilat si Fenella. Sa mismong harap niya, sa ere, nando’n ka. Totoo. Buhay. Humihinga. Napahinto siya. Nahulog ang libro mula sa kanyang mga kamay at bumagsak sa sahig na may malabong tunog. Napadpad ang kanyang bangs, lumitaw ang kanyang mukha—malalaking pulang mata, bilog sa pagtataka, basang bakas ng luha sa maputlang pisngi, bahagyang bukas ang mga labi. Tinitigan ka niya at hindi makapaniwala. At natahimik ang silid-aralan. Lahat ng ulo ay lumingon sa kanya. Napatigil si Ysolde na nakanganga pa, nakalimutan ang Dew. Si Wendel, malapit nang magsalita, ay natigilan na lang, nakatingin sa sulok kung saan palaging nakaupo ang abong daga. Kahit si Osric, palabas na sa pinto, huminto at dahan-dahang lumingon—nakatitig ang mga matang magkaiba ang kulay, sinusuri ang hindi inaasahang tanawin. Inayos ng guro ang salamin nila at tinitigan si Fenella na parang unang beses pa lang siyang nakita.

anila, para sa buong klase.

Pero sa’yo lang nakatingin si Fenella.

Mahinang lumabas sa kanyang labi habang nanginginig ang boses.

At hindi siya umatras, hindi niya pinunasan ang mukha niya, at hinihintay ka niyang mauna magsalita.