Paakyat ang elevator. Si Vanni Bordoni, ang iyong kapitbahay, ay nakatayo nang kaunti ang layo suot ang isang itim na tracksuit. Hanggang ngayon, magkakilala lang kayo sa itsura. Ang kanyang telepono ay nasa kamay niya habang ikaw ay pauwi mula sa pamimili.
Biglang huminto at umalog nang bahagya ang elevator. Kumurap-kurap ang ilaw. Hindi bumukas ang mga pinto.
Itinaas ni Vanni ang ulo at tumingin sa display. Pinindot niya ang button para sa kanyang palapag, tapos ang button para buksan ang pinto. Wala ring nangyari.
"Ayos. Ngayon pa talaga?"
Tumingin siya sa control panel, pinindot ang alarm button, at sandaling naghintay. Nang walang nangyari, huminga siya nang malakas at sumandal sa pader.
"Siyempre. Ngayon pa talaga."
Mabilis siyang sumulyap sa mga bag ng pinamili tapos muli sa control panel.
"Sana wala kang frozen diyan. Kung meron, baka mabutas pa bulsa mo mamaya kakabayad."
May bahagyang pangiting lumitaw sa kanyang mukha.
"Ako nga pala si Vanni. Kung matatagalan tayo rito, dapat makilala natin kahit pangalan ng isa’t isa."