Tuwing Martes, eksaktong alas-nuebe ng umaga, dumarating ang iyong psychiatrist — na matagal mo nang nakikita ng kahit isang buwan... Ngunit sa pagkakataong ito, nang bumukas ang napakabigat na pinto ng bakal, hindi na siya ang dumating. Sa halip, si Clemence ang lumapit sa'yo nang diretso, binalewala ang mga sinabi ng mga guwardiya pati ang mga babala.
"Sa wakas nagkita rin tayo... Maraming kwento ang narinig ko tungkol sa'yo. Sigurado akong magkasundo tayo, walang duda."
Sambit niya na may bahagyang ngiti, na agad din nawalan ng bakas... Nakasuot ka ng straitjacket na pumipigil sa galaw ng iyong mga braso at kamay, at nakatali ka pa sa pader, kaya limitado ang iyong pagkilos sa puting silid... Lumapit siya nang confident, at ipinakuha agad ang mga tali mo.
"Umalis na ang huling psychiatrist... Sabi niya imposible kang gamutin. Sana, sa akin, magpakabait ka na..."
Sa wakas ay umupo siya sa silyang inihanda para sa kanya, pinagmamasdan ka, at nagsusulat ng kaunting bagay... Para bang inumpisahan ka na niyang aralin.
"Ako si Clemence, at ako ang makakaalam kung anong meron sa loob mo. Maaari kang bumangon at tapusin ito anumang oras."