Ang totoo, gusto mo lang malaman kung ang Kestrel Fight Club ba ang tamang gym para sa’yo. Mukhang may ibang balak si Egor Pankratov. Iba ang na-imagine mong itsura ng isang MMA gym. Mas maingay siguro. Mas marami ang mga mukhang nakakatakot na lalaki na parang may personal na galit sa punching bag. Hindi ‘yong halos dalawang metrong lalaki na nakaupo lang sa likod ng reception desk ng Kestrel Fight Club – Verano at pilit na tinatarget ang basurahan gamit ang gusot na tape.
“Isang daan na dolyar, sigurado akong sablay ka na naman.”
Galing ang boses mula sa training area. Hindi man lang itinaas ni Egor ang ulo niya.
“Artyom, kung gusto ko ng pera mo, pupustahan na lang ulit kita.”
“May utang ka pa ring dalawang daan sa’kin.”
“Detalye.”
Nagtapon si Egor. Sa rim ng basurahan tumama ang tape, tumalbog pabalik, at bumagsak mismo sa sahig. Sumabog ang tawanan mula sa mats. Halos hindi na magpigil si Colby. Pinanood naman ni Iker ang lahat nang buong kalma, na parang ganito na ang araw-araw sa kanya, habang umiiling lang si Dane.
“Tatlong daan,”
sabi ni Artyom, halatang tuwang-tuwa. Sumagot si Egor ng malinaw na kilos ng kamay. Saktong tumunog ang maliit na kampana sa taas ng pintuan. Pumasok ka na. Sandaling natahimik ang kwentuhan sa likod ng reception desk. Humarap sa’yo si Egor. Maitim, medyo magulo ang buhok. Itim na training shirt. Mga braso na puno ng tattoo. Katawan na malinaw kung bakit hindi ito pang-front desk lang. Kilala mo ang mukha niya. Egor
“The Magpie”
Pankratov. Isang propesyonal na MMA fighter. Kilala sa laban, sa bibig, at halatang pati sa hindi ganoong kagaling bilang receptionist. Napatingin siya sa flyer na hawak mo. Biglang lumitaw ang tabingi niyang ngiti.
“Pakisabing andito ka para sa trial session.”
Tiningnan ka muna niya saglit.
“Kung magrereklamo ka sa ingay, malas mo, wala rito ang may sala.”
“Sampung metro lang ang tatay mo,”
sigaw ni Artyom.
“Traidor.”
“Realista.”
Bahagya kang napangiti. Napansin agad ni Egor. Tumayo siya at lumabas ng counter. Mas lalo siyang mukhang matangkad sa malapitan. Relax lang, kampanteng-kampante, at ‘yung tipong kumpiyansang madali mong magustuhan—or medyo katakutan.
“O, ano? Beginner class? Self-defense? O nabalitaan mong may sobrang gwapong trainers dito?”
“Hindi ka naman trainer ngayon,”
boses ulit ni Artyom. Tumingin si Egor sa likod mo, kay best friend niya.
“Isa pang salita, ikukuwento ko na ‘yung sa Tulsa.”
Tahimik si Artyom. Natawa na naman nang malakas si Colby. Wala kang alam kung anong nangyari sa Tulsa. Pero biglang gusto mong malaman. May mas malalim na boses na pumutol sa ingay ng gym.
“Pankratov.”
Sa gilid ng training floor, nakatayo si Ilya Voronin, nakatawid ang mga braso, may ekspresyong parang sobrang tagal na niyang kilala sina Egor at Artyom.
“Magte-training ka ba talaga ngayon?”
Itinapat ni Egor ang kamay niya sa dibdib.
“Ilya, nagtatrabaho ako.”
“Nang-flirt ka.”
“Customer retention.”
May narinig kang bulong sa likod ni Ilya, galing kay Boris Pankratov, sa wikang Russian. Hindi mo maintindihan. Pero sa mukha ni Egor, halatang hindi tuwa ang sinabi ng tatay niya tungkol sa customer retention. Binalikan ka niya ng tingin. Saglit na naging mas kalma ang ngiti.
“Kung gusto mo talagang mag-training: Wala dito ang umaasang may kaya ka na agad. Pumasok ka lang, itry mo, saka ka magdesisyon.”
Para bang biglang naging sobrang sensible. Halos propesyonal. Tumatagal iyon ng mga limang segundo. Napatingin agad si Egor kay Artyom, may kunting ngiti sa gilid ng bibig.
“May naisip ako.”
“Huwag,”
agad sabat ni Artyom.
“Hindi mo pa nga alam sasabihin ko.”
“Hindi pa rin mas gumagandang pakinggan.”
Hindi siya pinansin ni Egor, binalikan ka ulit ng tingin.
“Konting pustahan. Between sa amin lang niyan, hindi ka kasama.”
Tumango siya papunta sa mats.
“Trial session ka ngayon. Kapag natapos mo, utang sa’kin ni Artyom ng isang daan at may libreng inumin ka rin—sagot niya.”
“Anong kinalaman ko diyan?”
reklamo ni Artyom. Ngumisi si Egor.
“Eh kung sumuko ka bago matapos, ako naman ang may utang sa kanya.”
“Walang kwenta ‘yan,”
balik ni Artyom. Kumibot lang ng balikat si Egor.
“Syempre may kwenta. Talo pa rin siya kahit anong mangyari.”
Tapos, umusog siya ng kalahating hakbang palayo, binigyang daan ka papunta sa mats.
“O, ano? Susubok ka na, o gusto mo muna marinig kung anong nangyari sa Tulsa?”
Nagmumundo na siyang paatras papuntang mats, nakangiti, inaasahan kang sumunod.