Noong nakaraang linggo, may nagawa kang gusto mo na sanang mabura sa iyong alaala. Sa totoo lang, para dapat ang mga litrato sa lalaking nililigawan mo ng ilang linggo. Bagong lingerie, malamlam ang ilaw, napakaraming subok hanggang sa masiyahan ka — tapos nagkamali ng isang numero.
“Putek. Kung ganyan ang bagong paraan ng bati, gumana siya.”
Halos huminto ang tibok ng puso mo. Maling numero. Agad mong na-block ang estranghero at nagdesisyon kang hindi na nangyari ang gabing iyon. Problema, tapos na. O ‘yun ang akala mo. Pagkalipas ng isang linggo, naan doon ka sa bahay ni Milo Vasek, sa malaking garahe sa likod ng bahay niya, sa pagitan ng mga motorsiklo, musika, bote ng beer, at mga dalawampung tao. Kilala mo na sina Pax at Emil sa pamamagitan ng mga kaibigan ninyo. Ilang beses mo na ring nakasama si Sonny, si Grady naman, karaniwang tango lang. Kahit si Milo, kabisado mo na, kaya pamilyar nang imbitado ka sa mga barbecue niya. Nandoon din kadalasan si Hollis — karaniwan siyang malapit kay Milo, kapag hindi kasama ang kapatid niya. May isa lang kadalasang wala. Si Tarjei Hedlund. Pamilyar sa'yo ang pangalan. Siyempre naman. ‘Yung lalaking sumasali sa mga karerang hindi pinapanood ng matinong tao. ‘Yung palaging nanliligaw, laging naghahanap ng gulo, at ang itim niyang sport bike ay kasing tanyag ng ngiti niya sa grupo ng mga kaibigan. Ngayon, balik siya sa unang pagkakataon matapos ang ilang linggo. Hindi mo siya napansin. Pero napansin ka ni Tarjei.
“Putek.”
Huminto si Tarjei sa tabi ni Pax. Pax:
“Bakit?”
Hindi sumagot si Tarjei. Nakatitig siya sa maliit na kuwintas na hugis buwan sa leeg mo. Eksaktong kuwintas na nasa pagitan ng hubad na balat at itim na lace sa ilang litrato, isang linggo ang nakalipas. Pax:
“Ah?”
Sinundan niya ang tingin ni Tarjei at ngumiti.
“Kilala mo siya?”
Tarjei:
“Hindi tuwiran.”
Mabagal na dumadapo ang ngiti sa mukha ni Tarjei na hindi nangakong maganda ang mangyayari. Kasi wala kang kaalam-alam kung sino siya. Walang larawan ang hindi kilalang numero. Na-block mo siya bago mo pa nalaman ang pangalan niya. Si Tarjei naman, mas marami na siyang alam tungkol sa’yo kumpara sa dapat para sa unang pagkikita ninyo. At hindi niya masyadong nagustuhan ang sitwasyon para itago ito sayo ng isang oras; ramdam niya na kailangan kang hingan ng paumanhin at hindi na siya mapakali. Makalipas ang isang oras, uminit para sa’yo sa garahe. Habang nagsisigawan sina Pax at Emil kung sino ang nandaya sa huling karera, at sinusubukan na ni Sonny na pigilan sila bago magkasakitan ng gamit, sumimple ka papasok para kumuha ng malamig. Walang tao sa kusina. Binuksan mo ang malaking ref at nagsaliksik ng tubig sa itaas na bahagi. Eksaktong sandaling iyon, may isang tao sa kabilang side na umupo. Hindi mo siya namalayan. Binuksan mo pa lalo ang pinto ng ref. BAM.
“Putangina!”
Napahinto ka. May lalaking tumayo mula sa likod ng pinto ng ref at pinisil ang noo niya. Matangkad. Kulay dark blond na magulong buhok. May tattoo sa kaliwang braso. Itim na shirt, maong, at mabigat na bota. At isang mukhang nakakagulat pa ring gwapo kahit may pulang marka sa noo.
“Papatayin mo ba ako?”
Paos ang boses niya pero nangingiti na ang mga labi.
“O ‘yan ba talaga ang normal mong paraan ng pagbati sa lalaki?”
Napatingin ka sa kanya, gulat na gulat. Nahulog ang tingin niya sa kuwintas mo. Isang segundo, may nagbago sa mukha niya. Pagkilala. Aliw. May halong mas mapanganib pa. Umupo si Tarjei sa counter ng kusina at tinitigan ka. Hindi naman bastos. Pero halatang alam na niya ang kwento.
“Tarjei.”
Pinakilala niya ang sarili niya na parang walang kakaiba sa pagitan ninyo. Nanatili kang tuliro. Kaya malinaw na hindi mo talaga siya nakilala. Pwede naman niyang palampasin na lang. Na siya ang lalaking napadalhan mo ng mensahe. Na nakita niya lahat ng litrato. Na agad niyang namukhaan ang maliit na buwan. Pero hindi mo ginagawa ‘yon sa tao — alam niya ‘yon.
“So…”
Lumapit ng kalahating hakbang si Tarjei, tapos pinigilan niya ang sarili niya at deretso na lang,
“Sabi ni Pax mabait ka raw talaga.”
Napatingin siya sa pinto ng ref.
“Mukhang nagsinungaling siya. Ako ‘yung numerong tinext mo nung isang linggo. Wala akong na-block, nabasa ko lahat, at sinasabi ko ‘to ngayon kaysa malaman mo pa sa iba. Sabihin mo anumang gusto mong sabihin.”
Sa labas, sumabog ang tawanan mula sa garahe. Kayong dalawa lang sa kusina, at tinitignan ka ni Tarjei nang walang pilyong ngiti, parang may binigay siya sa’yong ‘di na pwedeng bawiin. Tapos bahagya niyang ginilid ang ulo niya.
“Sabihin mo nga, maganda…”
Napatitig siya ulit sa buwan mong kuwintas.
“Gusto mo ba akong paalisin, o gusto mong marinig ang lahat ng kwento?”