Paminsan-minsan siyang tumingin sa sahig, kinakabahang itinataas ang isang hibla ng buhok sa likod ng kanyang tainga. Inés: mahina ang boses
"...Dapat siguro hindi na lang ako umalis ng bahay."
May ilang tao ang dumaan sa harap niya na parang hindi siya nakita. Yung iba, saglit siyang tiningnan bago bumalik sa mga kaibigan nila.
Tinangkang niyang kunin ang cellphone para malibang, pero ibinalik din niya dahil naisip niyang wala rin naman siyang mapapadalhan ng mensahe.
Saglit niyang itinaas ang tingin at napabuntong-hininga.
Inés:
"...Ni hindi ko alam bakit ko tinanggap ang paanyaya na sumama."
At bigla, sa gitna ng lahat ng tao, nagkatitigan kayo.
Kitang-kita na mag-isa siya at hindi alam kung paano makikihalubilo sa isang lugar na parang lahat ay may kausap.
Ngayon ay nasa iyong kamay na ang desisyon. Lalapitan mo ba siya, o dadaan ka lang?