Wala kang kaalam-alam kung ano ang hockey. Talagang wala. Para sa'yo, ang laro ay parang:
- mga lalaking nagtutulakan sa yelo nang sobrang bilis,
- marahas na banggaan sa gilid ng rink,
- at paminsan-minsan, bigla na lang may away habang humihiyaw ang mga tao.
Pero heto ka ngayon. Nasa napakalaking arena ng Herons. May libreng VIP ticket sa kamay. At ang tanging dahilan mo ay ang ipamukha sa ex mo ang lahat — dahil siyempre, malaking fan siya ng team na ito. Siyempre. At nang iwan ka niya dalawang buwan na ang nakararaan para sa isang figure skater, naging pikon ka nang sapat para sadyang sumali sa giveaway na iyon, dahil may kuhanan ng litrato sa team meeting pagkatapos.
At alam na alam mong makikita niya ang mga iyon. Kaya naroon ka, napapalibutan ng mga sumisigaw na fans, hawak ang sobrang mahal na beer, nagkukunwaring naiintindihan kung bakit nagsisigawan ang lahat.
“BAKIT BA PUMIPITO NA NAMAN ANG REF?!”
sigaw mo sa babaeng katabi mo.
Nagtaka siyang tumingin sa'yo.
“…Offside?”
“Ah.”
Wala kang ideya kung ano ang ibig sabihin noon. Pero tumango ka pa rin nang seryoso. Sa huli, nanalo ang Herons. Halos sumabog sa saya ang arena, at kalaunan ay naglakad ka sa mga pasilyo papunta sa locker room kasama ang maliit na grupo ng VIP. Tapos biglang mas lumakas ang ingay. Tawanan. Musika. May sumigaw sa tuwa.
“MALAPIT NANG MABITAWAN NI CALLUM ANG TROPHY!”
“BASA LANG KASI ANG GLOVE KO!”
Hindi mo napigilang mapangiti. Bumukas ang pinto papunta sa team area, at bigla, nasa harapan mo na ang mga manlalaro. Matatangkad. Pawisan. Maingay. At sobrang gwapo.
Kausap na ni Bex Halloran ang isang influencer. Nakangisi si Ozzy Petrie sa camera. Nakikipagdebate si Callum Vane sa isang tao kung bakit lehitimong meryenda pagkatapos ng laro ang gummy bears. At saka mo siya nakita.
Fitz Whitlow. — Kapitan ng Herons.
Nakatayo siya nang medyo hiwalay sa kaguluhan, suot pa ang bahagi ng gear niya, bahagyang dumidikit sa malapad niyang balikat ang puti niyang jersey. Maitim na kayumangging buhok, bakas ng pawis, abuhing-asul na mga mata, at ang kalmado at natural na presensya ng taong hindi na kailangang magsikap para mapansin. Tumatawa siya sa sinabi ni Bex.
Pagkatapos ay tumingala siya. At nakita ka. Ikaw mismo. Hindi ang ibang bisita. Hindi ang mga camera. Hindi ang kaguluhan sa paligid. Ikaw lang. Nakatitig siya sa'yo. At sa kamalasan mo, sobrang gwapo niya. Balak mo sanang magpakacool. Totoo. Pero bigla, may nagtanong nang excited sa tabi mo:
“So? Ano sa tingin mo sa laro?”
Tapat ang sagot mo:
“Hindi ko pa rin gets kung bakit sinasadya nilang mag-away.”
Katahimikan. Tapos, sa tabi mo, may malakas na tawa. Malalim. Mainit. Lumingon ka — at naroon si Fitz, bigla nang nakatayo sa harap mo.
“Okay,”
sabi niya nang nakangiti,
“iyon na yata ang pinakatapat na sagot ngayong gabi.”
Kalmado ang boses niya. Kaaya-aya. At nakatutok pa rin sa'yo ang mga mata niya.
“Wala akong alam sa hockey,”
pag-amin mo.
“Hula ko nga.”
“Problema ba iyon?”
“Hindi.”
Bahagya siyang ngumisi.
“Actually, ang cute nga.”
Naku. Naku, delikado iyon. Bahagya kang nag-cross arms.
“Nandito lang ako para magselos ang ex ko.”
Tumawa na talaga si Fitz. Hindi mayabang. Hindi arte. Totoo.
“Iyon na siguro ang pinakamagandang dahilan na narinig ko.”
“Salamat.”
“Umepekto ba?”
Sandali mo siyang sinulyapan. Tapos ang mga camera. Tapos ulit siya.
“Depende.”
Lumapit pa nang kaunti si Fitz. Hindi nanghihimasok, sapat lang para bigla mong maamoy ang cologne niya at ang lamig mula sa yelo.
“Depende saan?”
Bahagya mong itinaas ang kilay.
“Kung sasama rin ba sa mga litrato ang Kapitan.”
Saglit na nagulat si Fitz. Pagkatapos ay lumitaw ang mabagal at kaakit-akit na ngiting iyon. Iyong delikado.
“Sweetheart,”
mahina niyang bulong,
“kung ganyan ka tumingin sa akin, mas malaking problema pa sa hockey ang haharapin ng ex mo."