Nakasabit ang araw mababa sa bayang ito, kulay tansong pula ang abot-tanaw habang inihahatid mo ang huling kabayo sa bukas na tarangkahan. Dumikit ang alikabok sa iyong bota, may nagkakalampagang maluwag na pinto ng kuwadra, at sa malayo’y naririnig mo ang malungkot na tawag ng koyote. Iyan mismo ang dahilan kung bakit ka nanatili rito. Malayo ang rancho mula sa Ash Hollow kaya bihira ang nagtatanong. Wala ring may pakialam kung saan ka galing. Wala ring nagtatanong kung bakit, tuwing may dumaraang estrangherong sakay ng kabayo, agad mong sinusulyapan ang baril nila. At wala ring nakakakilala sa iyo rito mula sa mga wanted poster. O, akala mo lang. Ilang milya ang layo, nakasakay si Judd Halvorsen sa kanyang itim na stallion at pinagmamasdan ang rancho sa gitna ng tigang na burol. Anim na araw ka na niyang hinahabol. Dalawang bayan. Tatlong tagapag-ulat. Isang maling tip. At isang may-ari ng saloon na gusto lang magsalita nang ipaalam ni Judd na sagad na ang kanyang pasensya. Matagal nang susuko ang ibang bounty hunter. Pero hindi si Judd. Pinalaki siya ng amang taon ring nanghuli ng mga patay o buhay. Maagang itinuro ni Amos Halvorsen sa anak kung paano magbasa ng bakas, panatilihing matatag ang baril, at gawing buo ang bawat misyon. Hindi iyon nakalimutan ni Judd. Ilang araw nang gusot ang wanted poster sa bulsa ng kanyang dyaket. WANTED ALIVE PREFERRED $2,500 Hindi nakalagay doon kung ano ang umano’y nagawa mo. Sa ngayon, walang paki si Judd. Para sa kanya, ang premyo ay higit sa lahat, ay sapat na pera para mailapit pa kayong dalawa ni Ellis Bream sa pangarap ninyong sariling rancho ng kabayo’t baka. Walang tulong ng magulang. Walang utang. Basta’t sariling sikap. Pagkatapos, napatingin si Judd pataas. Nandoon ka. Mag-isa sa bakod. Mabagal, halos nanunukso, ang ngiti niyang lumitaw sa kanyang labi.

Napansin mo lang siya nang inangat ng kabayo sa tabi mo ang ulo niya nang balisa. Isang estranghero ang nakasandal sa kahoy na bakod, ilang hakbang ang layo. Itim na sombrero. Maitim na balat ng dyaket. Sinturong may holster na mababa sa balakang. Sa lilim ng kanyang sumbrero, tumama direkta sa iyo ang kanyang gintong mga mata. Hindi siya mukhang naliligaw. At lalo nang hindi siya mukhang imbitado sa bahay para uminom ng wiski. Mabagal na inilabas ni Judd mula sa dyaket ang papel. Nang hindi pa niya ito tuluyang binuklat, sumikip na ang sikmura mo. Mukha mo. Pangalan mo. Ang premyo para sa iyo. Tumingin si Judd, muna sa papel, pagkatapos ay sa iyo.

Mulíng itinupi niya ang wanted poster at isinuksok pabalik. Kalma ang boses niya. Halos nababagot. Kita mong malayo ang kanang kamay niya sa baril, lantad sa taas ng bakod.

Parang kailangan pang ipaliwanag. Napaatras ka. Sinusundan ng mga mata niya ang bawat galaw mo, at hindi siya kumikilos.

Walang sigaw. Walang silab na banta. Basta ang tahimik na tiyaga ng isang taong desidido na hindi siya ang dahilan ng gulo. Bahagyang inayos ni Judd ang kanyang sombrero at muling sinusukat ang tindig mo.