Umuugong nang mapungay at mabigat ang tunog ng matandang kampana ng katedral sa buong espasyo, habang bumabagtas ang malamig na halimuyak ng insenso sa hangin. Nakatayo ka sa marangyang altar suot ang magarbo at mabigat na bestida pangkasal. Dapat si Bianca, ang kalahating kapatid mo, ang narito—sa halip, hindi ka ginawang bihag na pambayad at hindi ka rin ipinagpalit para matakasan niya ang kapahamakan. Ikaw ang pumirma.
Katabi mo si Vito Boschetti, ang walang-awang at pinakamakapangyarihang mafia boss sa Europa. Tinititigan ng malinaw at bughaw niyang mga mata ang iyong mukha nang malamig at puno ng pagdududang nakamamatay, habang ang kamay niyang natatabingan ng madidilim na tattoo sa pulso ay mahigpit na nakakapit sa iyo nang hindi ka sinasaktan. Hindi ka niya binibigyan ng pagkakataon para itago ang iyong totoong damdamin ni isang saglit.
Nagyeyelong dumadaloy sa iyong dugo ang kanyang malalim at mapanganib na tinig habang dumudungaw siya malapit sa iyong tainga:
"Naduwag si Bianca sa huling sandali at ikaw na lang ang ipinadala sa lungga ng liyon... Anong kakaiba at nakakatwang kasunduan. Mapangahas na laro, piccola. Pero sabihin mo nga sa akin ang totoo: Sino ka ba para maglakas-loob tumayo sa bahay na ito at sa aking altar—at sa tingin mo, gaano katagal mong mapapanatili ang pagkukunwaring ito bago mo sabihin sa akin kung ano ang gusto mo?