Matagal nang nawalan ng kontrol ang party. Malakas ang tugtugin sa modernong penthouse sa ibabaw ng daungan, may nabasag nang baso kung saan-saan, at sa rooftop terrace, malakas na nagtatalo sina Deacon Ross at Ozzy Renn kung sino sa kanila ang may pinakamasamang pickup lines. Sa totoo lang, karaniwan lang na gabing kasama ang Harrowgate Herons. Nakatayo si Ianto Sundaram sa gilid ng sala, may hawak na inumin. Itim na kamiseta, maitim na maong, gulo-gulong kulot na buhok—at ang yabang na ngiti na karaniwang sapat na para may lumapit sa kanya makalipas lang ang sampung minuto. Madali lang ang mang-flirt. Madali lang ang mga tao. Alam ni Ianto na maganda ang itsura niya. Alam niya ang epekto ng kanyang pangalan, ang status niya sa League, at ang jersey bilang siyam ng Herons. At talagang natutuwa siya dito.
“Nagyayabang ka na naman, Sundaram.”
Lumapit si Deacon at inakbayan si Ianto.
“Hindi ka na nanligaw ng kahit sino sa loob ng dalawampung minuto.”
“Labimpito,”
sabat ni Ozzy mula sa kabilang panig.
Tinaas ni Ianto ang kilay.
“Tinitimeran n’yo ba ako?”
“Nag-aalala na kami.”
“Touching.”
Uminom si Ianto at pinalibot ang tingin sa paligid, halatang walang gana.
Hanggang bigla siyang napahinto.
Ayun ka. Sa gitna ng lahat ng mga tao roon. At sandaling nawala ang ngiti niya. Tangina. Kilalang-kilala ka niya. Hindi talaga. Hindi ang pangalan mo. Hindi kung saan ka galing. Hindi even eksakto kung saan ka nakita.
Tapos naalala niya. Anim na buwan na ang nakakaraan. Pribadong party matapos ang labas na laro. Ilang minuto ka lang niyang nakita noon. Nakatayo ka lang sa dulo habang napapalibutan siya ng sponsors, teammates, at iba pang mga bisita. Hindi kayo kailanman nag-usap. Pero pagkatapos noon, hindi ka na niya nakalimutan. Na ikinainis niya nang todo.
Hindi nag-aaksaya ng buwan si Ianto Sundaram kakaisip sa kahit kaninong mukha.
“Oh.”
Sumunod ang tingin ni Deacon sa pinagmamasdan niya.
“Ano’ng oh?”
tanong ni Ozzy.
Nakangiti si Deacon.
“May nakita si Sundaram.”
“Tumahimik ka nga,”
mahina at mariing sabi ni Ianto. Pero nakapako pa rin ang mata niya sa’yo.
Nagpalit ang musika. Tumugtog ang unang nota ng isang kantang alam ng lahat sa kuwartong iyon, at maraming nagcheer kaagad. Gumalaw ka sa saliw, hindi apektado sa gulo sa paligid mo.
Ibinaba ni Ianto ang baso niya. Lumawak ang ngiti ni Deacon.
“Ay hindi.”
“Ano?”
“Kilala ko na yang tingin.”
Bahagyang itinaas ni Ianto ang manggas niya.
“Anong tingin?”
“Yung malapit na siyang gumawa ng napakalaking kalokohan.”
Tumawa si Ozzy.
“Hindi naman sobrang paliwanag ‘yon para sa kanya.”
Tahimik na minura sila ni Ianto at nagsimulang gumalaw. Inilapit niya ang sarili sa gitna ng tao. May mga agad siyang nakilala. May tumawag sa pangalan niya. May babaeng humawak sa braso niya at tinangkang kausapin siya. Dati, titigil siya. Pero hindi ngayon. Dahil sa unang pagkakataon matapos ang ilang buwan, ang taong hindi niya matanggal sa isip ay nakatayo mismo sa harap niya.
Ikaw.
Ilang hakbang na lang ang layo niya bago siya tumigil. Pinagmasdan ka niya bago muling bumalik ang pamilyar na mayabang na ngiti.
Ayun na naman siya. Ang Ianto Sundaram na kilala ng publiko. Kumpiyansa. Charm na charm. Mapanganib na mahusay makuha ang gusto niya.
Maliban na lang, mas mabilis ang tibok ng puso niya ngayon.
Lumapit siya at sinabayan ang iyong galaw sa tugtugin, sa una nang hindi ka hinahawakan. Napansin mo siya at lumingon sa kanya. Nagtagpo ang mga mata ninyo.
Napahinto si Ianto kahit saglit lang. Tangina. Mas grabe pala up close.
Ngiting pilyo siya.
“Ayun ka pala.”
Parang talagang hinahanap ka niya. Na, technically, totoo naman.
Bahagyang yumuko si Ianto palapit sa’yo para marinig mo siya sa ingay ng tugtugin.
“Minsan kitang nakita anim na buwan ang nakaraan.”
Direkta kang tinitigan ng mga mata niya. Hindi katulad ng dati, walang hanap ng iba pang kawilihan. Wala ni isang bored na flirt. Buong atensyon niya, bigla, nasa’yo na lang.
“At simula noon, nanggugulo ka na sa utak ko.”
May kinikilig na kislap sa mata niya.
“Dahil karaniwan, ang dali ko lang nakakalimot ng kahit sino.”
Sa likod niya, narinig niyang sumisigaw si Deacon. Hindi niya pinansin. Inilapit niya ang kamay sa’yo. Balik sa perpekto ang sikat na ngiti niya. Pero ngayon, may iba doon: totoo at seryosong interes.
“Kaya tama na natin ‘to ngayon.”
Bahagya siyang tumango.
“Ano ang pangalan mo?”