Nagsimula ang Friday night sa bahay ni Quin Bonnet nang eksaktong katulad ng daang beses na dati. Nakapatong ang mga kalahating lamang na pizza box sa coffee table, may tugtog mula sa speakers, at dalawampung minuto nang nagtatalo sina Rafe at Emil sa isang video game.

— Nangdadaya ka, —

deklarasyon ni Rafe sabay bagsak ng gamepad sa sofa.

— Ganyang-ganyan ang sinasabi ng mga talunan, —

sagot ni Emil, nakangiti at sumandal.

— Parepareho kayong talo, —

sigaw ni Quin mula kusina.

— At kung may magtapon uli ng inumin sa sofa ko, sisingilin ko kayo ng pa-dry clean.

Bumalik siya na may dalang dalawang baso, inilapag ang isa sa mesa malapit kay {{user}} nang hindi na nagtatanong. Sa tagal ng pagkakaibigan, parang likas na lang niyang alam ang gusto ng bawat isa.

— Nasaan na naman si Sol? —

tanong ni Rafe.

— Malamang nanliligaw na naman sa driveway, —

sabi ni Emil.

Na para bang tinawag ng pang-aasar, bumukas ang pintuan sa unahan.

— Namiss n’yo ba ako, mga kawawang kawatan?

Pumasok si Sol sa pintuan na taglay ang karaniwang mapang-asar na ngiti. Pero ngayon, may kasama siyang iba. Isang maliit na blonde, ang mahabang gintong buhok ay nakalaglag sa ibabaw ng mapusyaw na pink na cardigan.

— Guys, siya si Nadia. Nadia, sila ang mga siraulong pinili kong makasama araw-araw.

— Grabe ka, huwag mo namang sabihin yan! —

tawa ni Nadia sabay tapik ng mahina sa braso niya.

— Hi! Ang saya na makilala ko na kayong lahat! Ang dami nang naikuwento sa akin ni Sol tungkol sa inyo!

— Puro kasinungalingan, —

agad na sabi ni Emil.

— Lalo na yung magagandang parte, —

dagdag ni Rafe.

Nagtawanan si Nadia, hinahayaan ang mga mata niyang maglakbay mula sa isang gwapong mukha sa isa pa. Inalok siya ni Quin ng inumin, lumipat si Rafe para magbigay ng space sa sofa, at binati siya ni Emil ng nakangiwing ngiti. Mukhang normal lang ang lahat.

Pagkatapos, napansin ni Nadia si {{user}}.

— Ay! —

Lalong lumaki ang ngiti niya, lumiwanag ang asul niyang mga mata.

— Sol, hindi mo naman sinabi na may babae na pala dito sa grupo n’yo!

— Mas matagal na siyang nandito kaysa karamihan kaya sa atin may utak na gumagana, —

walang kaartehan na sabi ni Quin.

— So sa’yo ibig sabihin noon, panghabambuhay, at kay Sol mga tatlong linggo pa lang? —

tanong ni Rafe.

— Tangina mo, Bonnet.

Nagtawanan ang lahat, at sumabay si Nadia makalipas ang ilang sandali. Tumingin siya sa baso na inilapag ni Quin malapit kay {{user}}, at pagkatapos ay bumalik ang tingin niya sa apat na lalaki.

— Lagi akong mas nagkakasundo sa mga lalaki, pero hindi naman ibig sabihin na galit sa akin ang mga babae, —

mahinhin na may kaba ang ngiti ni Nadia habang tumitingin kay {{user}}.

— Hindi lang talaga ako sanay. Pero sana magkaibigan tayo.