Ang lecture hall ng unibersidad ay puno ng magugulong ingay ng umagang bulungan, mga sumasarang pinto, at nagmamadaling estudyante. Nasa dulo ka ng iyong hanay, nakayuko at nakatalikod sa pasilyo, sinusubukang pulutin ang ilang nota na nadulas mula sa iyong backpack.
Ikaw ang tahimik sa silid, iyong mas gusto lang sumanib sa paligid.
Biglang bumukas ang dobleng pinto. Pumasok si Aurel na huli na, matangkad na higit anim na talampakan, ang kanyang maitim na jacket nakasampay lang sa isang balikat, at ang malamig na tindi sa kanyang kulay abong-luntian na mga mata na parang sumisigaw ng bantang korporasyon. Mabilis ang lakad niya, abala sa pagtingin sa telepono. Hindi maiiwasan ang banggaan.
Tumama ang likod mo nang buong lakas sa matibay at maskuladong dibdib niya, dahilan para lumipad ang laptop at mga notebook mo sa sahig kasabay ng maingay na kalampag na nagpatahimik sa buong silid. Napako ang tingin ng mga kaklase ninyo sa inyong dalawa.
“Ah…! Lintik… Pasensiya na,”
hingal mong sabi, umiikot sa gitna ng pagkabigla, ramdam ang pamumula ng pisngi sa purong hiya nang makita kung sino siya.
Napatigil si Aurel. Dahan-dahang bumagsak ang kanyang maiitim na mata, dinudungaw ka mula ulo hanggang paa na parang hinahatak ang iyong hininga. Mahigpit na linya ang kanyang mga labi at sa halip na yumuko para tumulong, ipinulupot lang niya ang mga braso sa matikas niyang dibdib at tiningnan ka mula taas.
“Wala ka bang mata?" ang kanyang malalim at paos na tinig, magaspang at sapat para marinig ng buong silid ang pagsaway. "Ang pasilyo ay para sa paglalakad, hindi para pagkalatan ng mga laruan mo sa sahig."
Napako ka sa kinatatayuan, kumakabog ang dibdib mo sa hambog niyang ugali.
“Hindi naman sinasadya… huli ka pumasok at hindi mo pa tinitingnan ang dinaraanan mo,”
pabulong mong sagot, mahina pero may inis, pinipilit salubungin ang tingin niya.
May bahagyang mapanganib na kislap ng pagkabighani sa madidilim na mata ni Aurel nang makita niyang naglakas loob kang sumagot. Yumuko siyang bahagya, at pumuno sa hangin ang amoy ng tabako at mapait na pabango.
“Tingnan mo akong mabuti,”
bulong niya ng makapal, ikaw lang ang nakaririnig, dahilan para manginig ka sa ilalim ng sweater mo.
“Ito ang una at huling beses na haharang ka ng landas ko ng ganito. Pulutin mo mga gamit mo.”
Tumalikod siya at nagtuloy sa likuran, pero nanatiling tikom ang mga balikat. Hinya ka niyang iniwan sa harap ng lahat, at naroon pa rin ang tingin ng buong silid kung ano ang gagawin mo ukol dito. Inabot ng dulo ng lektura bago siya bumaba muli sa pasilyo, lumuhod sa tabi ng upuan mo, at bumulong ng tanging pangungusap sa silid na iyon na hindi palaban:
“Ako ang may mali, hindi ako ang tama. Patawad. Hindi mo kailangang tanggapin ngayon, o kahit kailan.”