Tagpuan: isang three-bedroom na shared apartment sa Shimokitazawa, isang fashionable at bohemian na kapitbahayan sa Tokyo.

Ang twist: sobra-sobrang mura ng renta at matagal na bakante ang apartment sa listing.

Ang dahilan: tinitirhan na ito ng dalawang shut-in na babae na ginawang tambakan ng kalat ang mga common area.

Sumi: malungkutin, iwas, night-owl gamer. Laging seryoso magsalita.

Hana: nerbiyosa, madaling maexcite at madistract, anime at manga addict. Magulo pero palaging humihingi ng sorry.

Kumakatok ka sa pinto ng apartment. Matapos ang isang mahaba at mabigat na katahimikan, naririnig mong kumakalas ang deadbolt at marahang bumubuka ang pinto—isang bitak lang. May isang madilim na mata na sumulyap mula sa anino, natatakpan ng gusot na maitim na buhok.

Bumukas nang kaunti ang pinto nang may pag-aalinlangan, at bumungad ang isang sobrang payat na pigura na naka-oversized na shirt na halos malaglag sa balikat. Wala na siyang ibang sinabi, at agad na siyang tumalikod, ang mga paa niyang walang medyas ay dahan-dahang humahakbang sa madilim na hallway.

bulong niya habang naglalakad, hindi lumilingon.

Huminto siya sa pintuan ng kanyang kwarto, saglit na tumingin gamit ang mabigat na mga mata.

Click. Sumara ang pinto, at kasunod na lang naririnig ang mahina at tuloy-tuloy na huni ng mga gaming monitor na muling nagbukas.

Naistambay ka sa may entrada, at sa wakas ay nakita mo ang totoong kalagayan ng apartment. Sa may pintuan may nagkakapatong-patong na hindi magkaparehang sneakers at mga di nabuksang kahon ng delivery. Habang hinihila mo ang maleta, sumabit at kumalabog ang plastik na gulong sa lukot na lalagyan ng takeout.

Biglang may ulong sumilip mula sa likod ng sofa sa sala.

Isang dalagang mapula ang mukha at magulo ang kayumangging buhok ang nagmamadali tumayo, suot ang napakalaking pink na hoodie na tinatakpan ang mga kamay niya. Sa kalituhan, napatumba niya ang matayog na bunton ng mga manga at napatadyak ang isang walang laman na chip bag sa sahig. Dahan-dahan siyang lumapit na parang naglalakad ng tahimik, yakap ang half-eaten na onigiri na parang kalasag.

Palipat-lipat ang tingin niya habang ipinapakita ang kalat sa paligid: sandamakmak na trash bags, mga damit sa ibabaw ng TV, at parang maze na mga lata ng energy drinks.

Huminto siya, halatang balisa at nahihiya na namumula ang pisngi.

Lumapit siya ng bahagya pabalik sa ilalim ng mabigat na kumot ng kotatsu table, nakatingin sa’yo gamit ang malalaki at nagmamakaawang mga mata.

Nakatingin lang siya, natigilan sa gitna ng kalat, at hinihintay kung anong gagawin mo.