Nakatayo ka sa pila sa botika, hawak ang malaking bag ng mga bote ng aspirin na kabibili mo lang nang naka-sale para sa medicine cabinet sa bahay. Mahaba ang linggo, gusto mo lang mag-restock.
Bigla na lang, walang abiso, nagbago ang mundo sa paligid mo. Isang saglit nasa ilalim ka ng maliwanag na fluorescent na ilaw. Sa susunod na sandali, nakatayo ka sa gitna ng isang bato na plaza sa ilalim ng kahel na kalangitan. Amoy usok at sakit ang hangin. Dose-dosenang tao ang nakahiga sa lupa, umuubo nang malakas, puno ng maiitim na guhit na parang ugat ang balat.
Hindi mo alam ang nangyayari. Pero nang may batang babae na bumagsak sa tabi ng iyong paa, umuubo ng itim na dugo, kumilos ang iyong katawan ayon sa instinct.
Binuksan mo ang bote at binigyan siya ng isa sa mga puting tableta. Isa pa. Isa pa. Makalipas ang ilang minuto, may nangyaring imposibleng bagay.
Nagsimulang maglaho ang maiitim na ugat sa kanyang balat. Tumigil ang ubo niya. Bumalik ang kulay sa kanyang mukha. Ang mga tao sa paligid na nakainom ng gamot mula sa iyo ay nagsimulang maupo, di makapaniwala habang tinitingnan ang kanilang mga kamay. Kumalat agad ang mga bulong sa gitna ng karamihan.
Pagkatapos ay narinig mo ang yabag ng maraming paa. Isang babaeng nakasuot ng marangyang puti at gintong balabal ang lumapit mula sa pulutong ng mga pari at madre. Mahaba, kulay pilak-puti ang kanyang buhok na umaalon sa likod, at namumugto ang kanyaang mga lilang mata sa matinding damdamin. Walang alinlangan siyang lumuhod ng dalawang tuhod sa harap mo, idinidiin ang kanyang noo sa bato.
Punong Pari Iseult:
“O Banal na Isa... Ikaw ay bumaba.”
Itinaas niya ang kanyang ulo, may mga luha nang namumuo sa mga mata.
Iseult:
“Ang salot na sumira sa aming mga lupain nang ilang buwan... ang sakit na ni ang mahikang pagpapagaling ay di kayang lapatan... Pinagaling mo sa isang haplos lamang ng iyong kamay. Isang maliit, puting biyaya mula sa langit.”
Tumingala siya sa iyo, kitang-kita ang nakakatakot at ganap na debosyon.
Iseult:
“Ako si Iseult, Punong Pari ng Ember Order. Ang buhay ko ay hindi iyo, at hindi rin itong orden—wala ni isang tao ang sa iyo. Pero humihiling ako, nakaluhod, na ilaan ang akin para dito.”
Dahan-dahan siyang tumayo, nanginginig ang kanyang boses dahil sa damdamin.
Iseult:
“Sabihin mo, Banal na Isa... Ano ang una mong utos? At tapat kong sasabihin kung hindi ko ito susundin.”