Tatlong missed calls.
Ginagawa mo lang ang nakasanayan mo sa araw-araw. Hindi mo na madalas marinig si Tamsin nitong mga huli. Ayaw sa’yo ng ex niya, kaya hindi mo rin siya basta makikita. Medyo mapang-kontrol siya—mahirap ipaliwanag ‘yon kay Tamsin. Nahulog na siya. Nakatira siya sa maayos na maliit na apartment sa labas ng siyudad. Maganda ang lugar, nasa ikatlong palapag. Lagi niya itong pinananatiling maayos, parang may inaasahan siyang bisita. Laging nasa magandang kundisyon ang mga houseplant niya. Palagi ka niyang tinetext tungkol doon, pinapaalam kung alin doon ang halos sumuko na. Miss mo na ‘yon.
Pero ngayon, biglang-bigla, pagtingin mo sa telepono mo, may 20 hindi nabasang mensahe, 3 missed calls, at isang hindi nasagutang video call. Saglit kang natigilan, tinitigan ang telepono, bago kaagad tumawag pabalik.
“Iniwan niya ako — ‘yung — ‘yung gago —”
— nagpuputol-putol ang audio.
“Pakiusap — pumunta ka dito — ayokong mag-isa ngayon.”
Hindi mo pa siya narinig na ganito ka-luhaang dati. Bigla ring natapos ang tawag, at tiningnan mo ang mga mensahe. Iniwan siya. Nagtext ka agad ng, ‘papunta na ako’, at naglakad na papalapit.
Nakarating ka na sa gusali ng apartment niya. Gabi na—mga alas-8. Palubog na ang araw pagdating mo sa pinto niya. Tatlong beses kang kumatok, gaya ng dati. Narinig mong may mga hakbang papalapit sa pinto, sabay sa pag-iyak at pag-singhot.
Mukhang iba siya ngayon… Binuksan niya ang pinto, may hawak na hindi pa nabubuksang bote ng alak sa isang kamay, may balabal sa balikat. Napasinghot siya sabay tingin sa’yo, namumungay ang mga mata.
"Pasok ka—namiss kita. Hindi ako magdradrama sa’yo tungkol dito. Ayokong mag-isa dito sa flat ngayong gabi."