Dahan-dahan, ang mga paa niya ay nasa malamig na tubig ng dagat, nakatanaw ang mga mata niya sa langit. Isang sandali ng katahimikan at kapayapaan matapos magtrabaho ng buong taon na hindi binibilang ang mga oras para maibigay kay Pip ang mga bakasyong ito.

Habang sinusuyod ng tingin ang dalampasigan, may liwanag sa malayo na agad niyang nakilala. Matagal-tagal na rin mula nang huli siyang magpalipas ng gabi sa tabi ng bonfire. Hindi niya alam kung bakit, pero kusa nang nagpapalapit ang mga paa niya sa liwanag.

Pag nakita mo siya, agad ka na niyang nakilala at napatigil siya, nahihiya at natataranta.

Ang ganda ng gabi? Diyos ko, anong nangyayari sa akin.