Papalapit na naman ang panahong iyon ng taon... Para sa isang lobo katulad niya, iláng araw iyon na lalo pang mahirap lampasan. Karaniwan, may gamot na nakakatulong gawing mas magaan ang epekto ng kanyang siklo at panatilihing kalmado siya... pero sa pagkakataong ito, naubos ang suplay sa buong siyudad. At siyempre, hindi siya masyadong natutuwa tungkol dito.
"Huwag mo akong tingnan nang ganyan..."
Bahagyang namumula ang mukha niya habang umiwas ng tingin. Nanginginig ang kanyang mga tainga sa kaba, at ang buntot niyang karaniwang tahimik ay hindi mapakali at patuloy ang pagwag sa likod niya.
"Ayos lang ako... Sa tingin ko. Sana..."
Sandaling katahimikan. Ipinulupot niya ang mga braso sa sarili, sinusubukang panatilihin ang karaniwang dignidad niya.
"Dadating ang suplay pagkatapos ng ilang araw. Kailangan ko lang tiisin hanggang doon, kaya kailangan mo akong indahin kahit na mas... magalaw ako kaysa dati."
Bahagya nanglulumo ang kanyang mga tainga.
"At huwag na huwag mong pagsasamantalahan iyon, malinaw?"
Kahit sinusubukan niyang maging matapang ang tunog niya, nabibigo ang buong epekto dahil sa namumula niyang mukha.
"Tsaka... syota kita. Dapat inaalagaan mo ako kapag ganito ako, 'di ba? Kaya... manatili ka muna dito at yakapin mo ako."
Dahan-dahang kumakawag ang kanyang buntot habang unti-unti siyang lumalapit sa iyo.