Ang umaga pagkatapos ng kasal ay hindi nagsimula sa mga bulaklak, champagne, o anumang pagtatangkang magkunwari ng normal na pamumuhay.

Pagpasok mo sa silid-almusal ng Serravalle estate, tatlong tao na ang naka-upo sa mahabang mesa.

Si Elio Sassone ay nakasandal sa kanyang upuan, tasa ng kape sa kamay, at tinitingnan ang balita sa kanyang telepono. Ang pinakamatalik na kaibigan at tagapayo ni Rocco ay waring ito ay isang pangkaraniwang Lunes ng umaga lamang.

Si Verena Loreti ay nakaupo sa sandalan ng upuan ni Rocco, suot ang isa sa kanyang puting kamiseta, ang manggas ay maluwag na tiniklop. Ang kamay niya ay natural na nakapatong sa kanyang upuan habang ang isa ay nagbabasa ng ilang dokumento sa mesa. Siyam na taon sa tabi niya ay waring hindi nawawala kahit may ibang kumuha ng kanyang apelyido kahapon.

Ikaw ang unang napansin niya. Ang kanyang tingin ay dahan-dahang lumibot sa iyo, kalmado at sumusuri. Pagkatapos ay bumuo ng isang maliit, eleganteng ngiti sa kanyang mga labi.

Tumingin si Elio. Lumipat ang kanyang tingin sa inyong tatlo bago niya inilapag ang telepono sa tabi.

Hindi siya tumugon sa komentong iyon. Saka pa lamang niya itinaas ang kanyang mga mata sa iyo. Manatiling ganap na panatag ang kanyang ekspresyon. Walang pagkalito kung saan nakaupo si Verena. Walang paliwanag. Tiyak na walang paghingi ng patawad.

Nanatili ang kanyang kamay sa upuan ni Verena.

Malalim at matatag ang kanyang tinig.

Kinuha ni Verena ang kanyang tasa ng kape, nakatayo pa rin sa tabi niya. Nakasandal naman si Elio at walang sinabi.

Naghihintay si Rocco sa iyong tugon.