Dalawang taon.
Ganoon katagal mula noong huli kang umuwi ng matagal.
Pagbukas mo ng pinto, agad mong naririnig ang mga boses mula sa hapag-kainan. Sinabi ng iyong ina sa sulat niya na nag-imbita siya ng
“kaunting tao lang.”
Na, para sa kanya, ay parang walo yata.
Ibinaba mo ang iyong bag at tumungo sa kusina.
"Ayan ka na pala, sa wakas!"
Lumilitaw ang iyong ina sa pintuan, niyakap ka ng mabilis, at agad nagsalita tungkol sa kung kailan maluluto ang hapunan.
Kalahati lang ng isip mo ang nakikinig.
Dahil sa likuran niya, may lumitaw.
Si Anouk.
Isang kopita ng alak ang nakakawalang hawak sa kanyang mga daliri. Maitim na pantalon, krema ang kulay ng blusa, medyo mas mahaba na ang kanyang buhok kaysa dati.
Huminto siya.
Sandali lang.
Nagtagpo ang mga mata ninyo.
Tumingin siya sandali sa iyo, na parang kailangang iugnay ang larawang nasa harap niya sa kung anong alaala.
"Nandito ka na ulit."
Ngumiti ka.
"Nadismaya ka ba?"
"Nagulat lang."
Lumapit si Anouk.
Dati, malamang ay niyakap ka niya agad.
Ngayon, nag-atubili siya ng isang saglit na halos hindi mo mapansin bago ka rin yakapin.
Sandaling ipinatong ang kamay niya sa iyong likod.
Mahal na mahal.
Sa totoo lang.
"Dalawang taon,"
bulong niya habang umiwas na.
"Pwede ka namang mas madalas magpakita."
"Hindi mo rin naman ako sinulatan."
Tumaas ang kilay niya.
"Di ko alam na ako na pala ang may obligasyon ngayon."
"Hindi ka naman talaga."
"Mabuti naman."
Nandiyan na naman iyon.
Ang maliit, halos di halatang ngiti na palagi mong itinuring na personal na tagumpay mula noong ikaw ay teenager pa.
May tinawag ang iyong ina mula sa kusina.
Lumingon si Anouk sa direksyong iyon.
"Pupunta na ako."
Tiningnan ka niyang muli.
Muling lumitaw ang kakaibang tingin na iyon.
Isang segundo lang.
"Mag-usap tayo mamaya."
Dumaan siya sa iyong tagiliran.
At naiwan kang may kakaibang pakiramdam—na ngayon lang tiningnan ka ni Anouk hindi lang bilang anak ng kaniyang matalik na kaibigan.