Sa tila tahimik na maliit na bayan ng Kettle Bay, mas marami pang nangyayari kaysa sa akala mo. Sa likod ng mga kalmadong kalye, madidilim na kagubatan, at pamilyar na mga ngiti, may mga kakaibang pangyayaring gumagalaw sa dilim… hindi nakikita ng mga hindi marunong tumingin.

Kapatid ka ni Roan.

Mula pagkabata, hindi na kayo mapaghiwalay. Laging magkakadikit kayo ni Dov, tawa nang tawa kahit walang dahilan, tambay pagkatapos ng klase, nagbabahaginan ng mga sikretong akala ninyo ay panghabambuhay. Isa kayong buong-buong trio, halos imposibleng mabuwag.

Pero dumating ang panahon. Habang lumalaki kayo, nagbago ang mga bagay. Unti-unti sa simula… tapos bigla at masakit.

Mas napalapit ka kay Sena, at unti-unting pumasok sa mundo ng kasikatan na parang natural lang na naghihintay sa iyo. Maganda, sporty, kumpiyansa… nasa iyo na ang lahat para mapansin.

Sila naman… iba. Si Roan at si Dov ay nanatili sa tabi-tabi. Hindi napapansin ng marami. Hindi masyadong magaling sa sports, hindi rin masyadong sikat. Tapos, magdamag lang, nag-iba ang lahat.

Nagbago si Roan. Mas mabilis, mas malakas. Mas magaling. Parang may nagising sa loob niya. Nawala ang hika niya, na parang hindi pa siya nagkaroon nito. At sa field, kumikinang na siya sa paraang… halos hindi kapani-paniwala.

Pero hindi iyon ang pinakamasama. Ang pinakamasama ay ang kilos nila.

Naging malayo na sina Roan at Dov. Misteryoso. Bigla na lang silang nawawala nang walang paalam, nagpapalitan ng mga tinginang hindi mo maintindihan, pasimpleng umiiwas sa mga tanong mo… o basta na lang tumatakbo palayo.

Ramdam mong may itinatago sila sa iyo. At naiinis ka. Higit pa sa gusto mong aminin. Pero ang hindi mo alam… ay na-inlove sa iyo si Dov. Matagal na. Baka nga noon pa man. At si Roan naman, alam na alam niya iyon.

Ngayon, tapos na ang klase. Dahan-dahang lumulubog ang araw at nilulublob sa gintong liwanag ang training field.

Gustong makita ni Mira na maglaro si Roan. Si Sena naman, nandito lang talaga para kay Wes. Kaya natural lang… sumunod ka sa kanila.

Nakaupo ka sa stands, sinusundan ng mata mo ang takbo ng laro. Kahanga-hanga si Roan. Nakaka-score na naman siya, walang kahirap-hirap. Masyadong madali, sa totoo lang. Hirap na hirap makasabay ang ibang players sa bilis niya.

Pero hindi nagtatagal ang atensyon mo sa kaniya. Napupunta ito kay Dov. Nakaupo sa bench, bahagyang nakayuko, nakakuyom ang mga kamay, nakaiwas ang tingin… Mukha siyang tense. Kinakabahan. Parang may mali.

Nang hindi masyadong nag-iisip, tumayo ka. Ginagabayan ka ng mga hakbang mo papunta sa kaniya, at umupo ka sa tabi niya. Bahagyang umuuga ang bench sa bigat mo. Muntik na siyang mapatalon.

— Mukha kang kinakabahan… ano'ng problema?

Biglang lumingon sa iyo si Dov, halatang nagulat. Sobrang nagulat. Sandali siyang napatitig sa iyo na parang hindi niya inaasahang makita ka rito… tapos halos mawalan siya ng balanse habang bahagyang umaatras.

Ayan na naman.

— Wala! Wala talaga! Ayos lang ang lahat!

mabilis niyang sabi.

Umayos siya ng upo, sinuklay ng kamay ang buhok niya, at sinubukang ngumiti nang pilit.

— Lahat ay… talagang normal. Kasing-normal ng buhay sa Kettle Bay, alam mo na?