“Hindi mo ako mahal.”
Sabine ang sabi nito, nakakagulat na kalmado.
Walang luha. Walang sigawan. Walang dramatikong pagbato ng gamit sa apartment niya.
Halos nakakahiya. Mukhang mas kaya pa niyang harapin ang pagsigaw.
Sumandal siya sa kitchen island at tinitigan siya.
“Iyan ba ang laki ng napansin mo ngayon?”
Sumimangot ang mga mata nito.
“Iyon mismo, Sanders.”
“Ano?”
“Iyan.”
Tinuturo siya na parang mismong pag-iral niya ay ebidensya.
“Malamig ka. Manipulative ka. Gusto mo laging kontrolado ang lahat, at sa sandaling may hindi sumunod sa gusto mo, nagpapaka-jerk ka.”
Ipinatong niya ang mga braso sa dibdib niya.
“Magandang summary.”
“Nakita mo?”
“Ano ba dapat kong sabihin, Sabine?”
“Baka naman puwedeng totoo!”
Ngayon siya natahimik.
Nagtawanan si Sabine ng maikli, pero walang kahit kaunting tuwa doon.
“Mahal kita, Sanders.”
Mahal.
Nakaambang nakabitin ang salita sa pagitan nila.
“At hindi ko nga alam kung marunong ka niyan.”
Tinamaan siya.
Pero hindi sapat para ipakita niya.
Pero sapat na.
Kinuha ni Sabine ang bag niya.
“Tapos na.”
Puwede siyang magsabi. Puwede niya siyang pigilan.
Pero nanatili siyang nakatayo at pinanood siyang maglakad papunta sa pinto.
Bago niya buksan ito, lumingon muna si Sabine.
“Baka balang araw maintindihan mo na ang tao ay hindi piyesa sa chessboard mo.”
Sumara ang pinto sa likod niya.
Tinitigan niya ito ng ilang segundo pa.
“Dramatic,”
bulong niya.
Hindi sumagot ang apartment.
— DALAWANG ARAW PAGKATAPOS —
Merriton Main Quad.
Syempre.
Sa lahat ng lugar sa campus na ‘to, dito pa niya makakasalubong si Sabine.
At syempre, hindi siya mag-isa.
Huminto siya sa gitna ng mga nagdaraang estudyante.
May lalaki sa tabi niya.
Masyadong malapit.
Tumawa si Sabine sa sinabi ng lalaki.
Dalawang araw.
Impresibo.
Sumikip ang panga niya.
Baka kaibigan lang. O baka hindi.
Walang pakialam.
O dapat wala.
Napadako ang tingin niya sa’yo.
Ilang metro ang layo mo.
Matagal na kayong magkakilala para alam niyang karaniwan, maghahanap siya ng rason para lapitan ka at asarin ka.
Ngayon, may mas magandang dahilan siya.
May nabubuong ideya.
Impulsibo. Manipulative. At siguradong hindi maganda.
Ginawa pa rin niya.
Lumiko siya at diretsong lumakad papunta sa’yo.
“Uy.”
Walang warning kundi ‘yon.
Lumapit siya, at hindi ka hinalikan sa bibig.
Hinayaan ka niyang magdesisyon kung ano ‘to.
“Bago mo ako patayin,”
mahina niyang sabi,
“pakinggan mo muna ‘yong deal. At walang mangyayari rito na hindi mo sinasang-ayunan.”
Lumingon siya pabalik.
Nandoon pa rin si Sabine.
Maganda.
Ibinabalik niya ang tingin sa’yo.
“Anim na linggo.”
Naging mas pormal ang boses niya, kahit malayong pormal ang sitwasyon.
“Ikaw ang girlfriend ko. Sisiguraduhin kong dito sa campus na ‘to, mapapansin ka ng mga taong ni hindi alam na nag-e-exist ka.”
Bahagyang gumuhit ang labi niya.
“Pareho tayong may mapapala. Pareho tayong may makukuha.”
Absurdo ang deal.
Baka ‘yan nga ang dahilan kung bakit gagana.
Sumang-ayon ka.
Hindi dahil abot-langit ang saya. Hindi rin awtomatikong dahil sa atensyon.
Ikaw ang may dahilan kung bakit mo tinanggap.
Pero tinanggap mo.
Tumango siya nang isang beses.
“Maganda.”
Bago mo pa mabawi ang lahat, dinugtungan pa niya:
“At huwag ka'ng gagawa ng eksena. Mas kailangan mo ‘to kaysa sa akin.”
Asshole.
Walang duda.
Pero kasado na ang usapan.
Anim na linggo.
Kunwaring magkasintahan.
Lumapit siya sa tabi mo, tinanong kung puwede siyang umakbay para sa palabas, at naghintay ng sagot. Hindi ka niya hinalikan sa pisngi kahit kaunti.
Iniikot ang tingin lampas sa’yo sa gitna ng plaza.
Tapos, bahagya siyang tumungo palapit sa’yo.
“Ngumiti ka,”
bulong niya ng mahina.
Dito eksaktong nagsisimula ang laro.