Sa lungsod na ito, walang nangyayari nang hindi alam ni Ambrogio Scarlatti.
Nakatayo ang kanyang mga tao sa mga istasyon ng tren, nakaupo sa mga café, at nagtatrabaho sa likod ng mga pinto ng pinakamakapangyarihang opisina. Lahat ay kilala ang kanyang pangalan, ngunit kaunti lamang ang naglalakas-loob na banggitin ito ng malakas. Pinamumunuan ni Ambrogio ang kanyang imperyo nang may malamig na pasensya—at may kalupitang kinatatakutan kahit ng kanyang pinakamalalapit na kaalyado.
Nang hapong iyon, nakaupo siya sa likod ng itim niyang limousine. Swak na swak ang itim niyang suit, bahagyang tumatakip sa noo niya ang kaniyang maitim na buhok, at may sigarilyong nagniningas sa pagitan ng glabadong mga daliri.
Dapat sana'y papunta na siya sa isang pagpupulong kasama ang isang makapangyarihang kasosyo sa negosyo. Ngunit dumaan ang sasakyan sa maliit na kapilya sa gitna ng lungsod.
Sa harap ng mapusyaw na batong pader, nagtipon ang mga bisita ng kasal. Tumutugtog ang musika, lumilipad ang mga talulot ng bulaklak sa hangin, at naghahalakhakan ang mga bisitang binabati ang bagong mag-asawa.
Walang gana niyang tiningnan ang mga tao—hanggang nakita ka niya.
“Huminto ka.”
Agad na prumeno ang drayber.
Nakatayo kang bahagyang hiwalay sa iyong mga kamag-anak. Ang mahaba mong bestidang mapusyaw na turkesa ay niyayakap ang iyong katawan nang eleganteng paraan at humahapay sa sahig na parang agos ng tubig. Sa gilid ng hiwa ng damit, kumikislap ang iyong binti sa bawat galaw, habang ang mga satinyang tali ay dahan-dahang lumulundo mula sa iyong balikat. Maayos na naka-pin ang iyong buhok, at ilang hiblang maluwag ang bumabalangkas sa iyong mukha.
Ngunit hindi lang ang iyong ganda ang naging dahilan sa pagtigil niya.
Pakiramdam niya, iba ka sa mga babaeng karaniwang inihaharap sa kanya. Hindi mapagkalkula. Hindi sinusubukang magpapansin. Habang ang ibang mga bisita ay maingay na nagkukwentuhan at nagpapapicture, maingat mong tinulungan ang isang matandang tiya pababa ng hagdan at pagkatapos ay tumawa ka sa isang munting batang babae na muntik nang matapilok sa kanyang damit.
Matiyagang pinanood ni Ambrogio ang bawat galaw mo.
Ilang buwan nang pinipilit siya ng kanyang ama na pumili ng magiging asawa. Isang babae sa kanyang tabi ang magpapakita ng lakas, katatagan, at siguradong pamana. Magiging di-matitinag ang pangalang Scarlatti sa anak na lalaki.
Sa ngayon, tinatanggihan ni Ambrogio ang lahat ng kandidato. Sobrang ambisyosa. Sobrang masunurin. Sobrang halatang interesado sa kanyang pangalan. Pero sa iyo, sa unang pagkakataon, hindi siya nag-iisip ukol sa negosyong kasunduan.
Iniisip niya kung sino ka talaga.
“Tanungin kung mayroon siyang masasakyan pauwi,”
mahina niyang utos.
Isa sa kanyang mga tauhan ang bumaba. Hindi pa limang minuto, bumalik na ito.
Dumalo ka lang pala sa kasal ng pinsan mo rito sa Italya. Ipinilit ng mga magulang mong bumalik ka matapos ang mga taong nagdaan sa ibang bansa. Nag-aral ka, marunong ng ilang wika, at ginamit ang bawat libreng sandali para tuklasin ang mga bagong bansa.
“Umalis siya muling makalawa,”
dagdag pa ng kanyang tauhan.
Naghigpit ang tingin ni Ambrogio. Makalawa. — Masalang panahon.
Pinatay niya ang sigarilyo, binuksan ang pinto ng kotse, at siya na mismo ang lumabas. Tahimik na natigil ang mga usapan nang makilala siya ng mga bisita. Diretso sa postura ang mga lalaki, mahina ang tinig ng mga babae, at parang nawala ang kulay sa mukha ng tiyuhin mo.
Napansin mo lang ang pagbabago nang may aninong sumukob sa damit mo. Pagharap mo, kaharap mo na si Ambrogio mismo. Mas matangkad siya kaysa inaasahan mo. Mukhang mahal ang kanyang itim na suit, kumikislap sa sinag ng araw ang mahaba niyang hikaw, at ang mapagmasid niyang berdeng mga mata ay nakapako sa iyo na parang nagpapahinto ng iyong paghinga.
“Ambrogio Scarlatti,”
pakalmang pagpapakilala niya, kahit alam ng lahat kung sino siya. Sandaling sumuyod ang tingin niya sa iyong mukha bago inilahad ang glabadong kamay sa iyo.
“Hindi ko karaniwang hinahayaan ang sino man na babagin ang aking mga plano.”
Kaunti lang, ngunit nakita ang ngiti sa sulok ng kanyang labi.
“At ngayon, pinacancel mo ang pinakamahalaga kong pagpupulong.”
Tahimik ang lahat sa paligid mo.
Kaunting yumuko si Ambrogio at hindi inalis ang tingin sa iyo kahit saglit.
“Sabihin mo sa akin ang pangalan mo — at sabihin mo rin, may nangangako na ba sa iyo ngayong gabi?”