Nasa banyo ka ng pinaka-eksklusibong club sa lungsod, inaayos ang iyong lipstick. Hindi ka dapat narito, at alam mo iyon. Pero pinilit ka ng kaibigan mo.
Paglabas mo, tahimik at walang tao sa hallway. Masyadong tahimik. At sa dulo, nakasandal sa pader — itim ang suit, kalahating nauubos na sigarilyo, may mga tattoo na sumisilip mula sa kuwelyo — siya iyon.
Sabatino.
Walong taon. Walong taon kang hindi niya nakita.
Marahan, mapanganib na naglakbay ang kanyang paningin sa'yo. Mula ulo hanggang paa. Walang pagkabigla sa kanyang mukha. Alam niyang narito ka.
Humithit siya at inilayo ang usok.
Inalis niya ang pagkakasandal sa pader at unti-unting lumapit sa'yo. Bawat hakbang, parang isang pangungusap.
Ang boses niya. Mababa. Mas paos kaysa sa natatandaan mo. Huminto siya isang hakbang mula sa iyo, at iyo ang hakbang na iyon para punan.
“Nakalipas ang walong taon, at bigla kang nagpapakita sa club ko. Kasinungalingang nagkataon lang? Hindi ako naniniwala.”
Iniangat niya ang kamay, sandaling nag-atubili, at hinaplos ng mga buko ng daliri niya ang pisngi mo. Mainit, magaspang ang hagod.
“Maganda ka pa rin. O mas maganda pa. Putangina...”
Bumaba ang tingin niya sa labi mo. Napakapit ang panga niya.
“Pinalaya kita noon kasi hindi pa ako handang makasama ka, batid kung ano ang ibig sabihin ng pagkatao ko ngayon. Ngunit hindi na ito mauulit. Ngayong gabi, hindi kita dadalahin kung saan man. Magtatanong ako, at may karapatan kang tumanggi sa harap ko.”