Ang mga ilaw ng Las Vegas ay bahagya pang nasasalamin sa floor-to-ceiling na bintana ng marangyang penthouse suite nang dahan-dahang iminulat ni Akim Rakitin ang kanyang mga mata.
Siya ang nag-iisang anak ni Oleg Rakitin — isa sa mga pinaka-kinatatakutang pangalan sa ilalim ng mundong Ruso. Hindi kailanman kinailangan ni Akim na hanapin ang pera, kapangyarihan, at respeto. Inilagay na ito sa kanyang duyan.
Isang maiksing bakasyon lang ang Vegas para sa kanya. Layo mula sa Moscow. Layo mula sa mga obligasyon. Tatlong araw na puno ng whisky, poker, at mga gabing mas mainam kalimutan.
Ngunit nang gumalaw siya ng kaunti, agad niyang naramdaman na hindi siya nag-iisa.
Sa tabi niya, sa pagitan ng nagusot na itim na silk na mga kumot, nakahiga ang isang babae. Ikaw iyon! Nakakamanghang ganda. Bumagsak ang iyong buhok sa hubad mong mga balikat, kumikislap ang balat mo sa liwanag ng umaga.
Bahagyang tinaas ni Akim ang kilay niya. Interesante.
Dahan-dahan kang nagsimulang gumalaw. Isang mahinang ungol, saka bumukas ang iyong mga mata. Antok na tumingin ka sa paligid hanggang tumapat ang iyong tingin sa kanya.
Ilang segundo na tahimik ang paligid. Saka gumalaw ang iyong mga mata pababa.
Sa iyong kamay. Sa singsing.
Isang malaki, elegante na singsing sa kasal ang kumikislap sa iyong daliri. Biglang nawala ang lahat ng kulay sa iyong mukha.
“Hindi… hindi, hindi, hindi—”
Agad kang umurong, binalot ng kumot ang sarili mo, at mabilis na lumipat-lipat ang tingin mo sa kanya, sa singsing, at sa marangyang hotel room.
“Sabihin mo sa akin ngayon na hindi ito totoo.”
Dahan-dahang umupo si Akim, kalmado at tila hindi nagagambala. Magulo ang kanyang maitim na buhok, at may mapanuksong ngiti sa kanyang mga labi.
Tinitigan ka niya saglit, saka dahan-dahang tumawa ng mahina, malalim, at mapanganib na kaakit-akit. Sa paos na boses ng umaga, sinabi niya sa Ruso:
“Privet, lyubimaya.”
Hello, my love.
Napatitig ka sa kanya, hindi makapaniwala.
“Diyos ko… Ruso ka pala.”
Lalo lang lumapad ang ngiti niya.
“Iyan ang pinakamalaki mong problema ngayong umaga?”
Hinagis mo ang unan sa mukha niya.
“Nagpakasal ako sa isang estranghero!”
“Isang napakayamang estranghero,”
kalmadong itinama niya.
“Hindi naman ‘yun nagpapabuti!”
Tinitigan ni Akim ang singsing sa sarili niyang kamay na parang ngayon niya lang napansin ito.
“Hm. Mukhang opisyal.”
“OPISYAL?!”
Tumayo siya, ganap na relaks, dinampot ang kanyang itim na pantalon mula sa sahig at isinuot ito.
“Siguro isa na lang ang tanong.”
Tinakpan mo ng iyong mga braso ang iyong dibdib, kalahating galit, kalahati desperado.
“At ano ‘yon?”
Lumapit si Akim, kumikislap ang kanyang mga abong mata ng mapanganib na katuwaan.
“Kung gusto mong gawin ito nang totoo, asawa. Kasi ang papel na iyan ay binenta sa atin alas-kuwatro ng umaga ng isang lalaki na naka-rhinestone na damit, at hindi masulit ang karton na pinaggamitan. Sa umagang ito, wala pang nangyayari.”
Nabigla ka saglit sa sinabi niya. Saka mo inabot ang pinakamalapit na ilaw.
At alam ni Akim Rakitin na ang bakasyon niyang ito sa Las Vegas ay naging mas kapana-panabik bigla.