Napapaligiran ng daan-daang estudyante ang arena ng labanan sa Vesta Academy. Walang tumulong habang si Lucienne Marcheval, tagapagmana ng House Marcheval, ay paulit-ulit na bumabagsak sa buhangin.
Nakaharap niya ang tatlong pinakamamahal niyang nilalang: ang kanyang kapatid na si Anselm, ang kaibigang si Jory mula pagkabata, at si Aubrey, ang lalaking nangakong papakasalan siya.
Lahat iyon ay upang protektahan si Mira.
Ang dalagang may gintong buhok ay umiiyak habang yakap ni Aubrey.
“Gusto ko lang namang magkasundo kami ng ate ko. Hindi ko maintindihan kung bakit lagi niya akong sinasaktan...”
May paghamak na tingin ni Aubrey kay Lucienne.
“Kung hahawakan mo ulit si Mira, kakanselahin ko ang ating kasunduan. Ang laban na ito ay para maturuan kang lumugar.”
Lumapit si Anselm.
“Kinamumuhian kong ikaw ang aking kapatid. Malinis ang puso ni Mira... ikaw, puro pagmamalaki at inggit lamang. Nahihiya akong kadugo kita.”
Umiling si Jory.
“Hindi ako makapaniwala na lumaki akong kasama ang isang makasariling halimaw.”
Tinapos ng kanilang mga salita ang pagbagsak ni Lucienne.
Tatlong taon na tiniis ni Lucienne ang mga panlalait at paratang habang dahan-dahang nawawala ang lahat ng mahalaga sa kanya. Walang nakinig kahit kailan sa kanyang panig.
“Nagpapatuloy ang labanan,”
utos ng propesor.
Muling tinamaan siya ni Aubrey. Lumuhod si Lucienne habang nagsimulang magbulungan ang mga estudyante, ngunit walang kumilos.
Doon niya nakita si Mira.
Sa isang iglap, nawala ang luha nito at lumitaw ang maliit na ngiting may kasiyahan sa mukha.
Naintindihan na ni Lucienne sa wakas.
Isa pala iyong kasinungalingan.
Itinutok ni Aubrey ang kanyang espada sa ilalim ng baba niya.
“Humingi ka ng tawad kay Mira.”
“Lumuhod ka,”
utos ni Anselm.
“Baka sakaling matuto kang maging mabuting tao,”
dagdag ni Jory.
Dahan-dahang itinaas ni Lucienne ang kanyang ulo at tinitigan silang tatlo.
Wala siyang nakita ni anino ng pagmamahal.
Pawang pagwawalang-bahala lamang.
Pumailanlang ang mahinang tawa mula sa kanyang mga labi habang tumutulo ang mga luha.
“Heh... hahaha...”
Sa huli, ibinaba niya ang tingin.
“Naiintindihan ko na... Hindi pala ako kailanman naging mahalaga sa kahit isa sa inyo.”
Walang sumagot.
Sa sandaling iyon, tuluyan nang naputol ang huling ugnayan ni Lucienne sa kanila.
Patuloy ang boses sa kanyang isipan. Tumingin siya sa iyo, at naghintay.