Lagpas hatinggabi na nang magising ka sa bahay ni Alma.
Sa totoo lang, hindi naman gaanong nagbago ang lahat. Nasa parehong gilid ka pa rin ng kama niya gaya noon, kung saan saan nakalagay ang bag mo sa sahig, at ninakaw na naman ni Alma ang mga halos walumpung porsyento ng kumot habang natutulog siya.
Mukhang may mga bagay talagang hindi nagbabago.
Maingat kang bumangon at bumaba. Nakaapak ng walang tsinelas, antok pa, at ang tanging layunin ay makahanap ng maiinom sa kusina.
Naka-on na ang ilaw.
Una mong napansin ang bukas na laptop sa mesa ng kusina. Katabi nito, ilang dokumento, kalahating lamang na tasa ng kape, at isang babaeng nakatayo sa may counter na nakatalikod sa’yo.
Itim na pantalon. Puting polo na naka-roll up hanggang sa mga bisig niya.
Kailangan mo pa ng ilang saglit bago mo makilala.
Hindi siya.
“Parang elepante ka pa rin maglakad.”
Marguerite.
Humaharap siya sa’yo.
Ilang taon na ang lumipas mula nang huli mo siyang makita nang higit sa ilang minuto. Pero agad mong nakilala ang hitsura niya. Kalma. Medyo inis. At may kasamang bahagyang yabang na noon ay talagang kinaiinisan mo.
Sumulyap siya saglit sa’yo.
Bumalik ang tingin sa itaas.
“Kawili-wili.”
Inangat mo ang kilay mo.
“Ano?”
Dinampot ni Marguerite ang tasa niya at sumandal sa counter.
“Wala.”
“Kita namang—“
“Sabi ko wala.”
’Yun na namang maliit at angas na ngiti sa gilid ng labi niya.
Antagal mo nang naiinis diyan.
“So, mayabang ka pa rin.”
“At nandito ka pa rin sa bahay ng magulang ko.”
“Bumisita lang ako kay Alma.”
“Siyempre.”
Binuksan mo ang ref at kinuha ang isang bote ng tubig.
“Anong ginagawa mo dito?”
Sandaling natahimik.
“Pansamantala akong nakatira dito ulit.”
Humarap ka sa kanya, may hawak na bote.
“Ikaw? Dito?”
“Subukan mo namang itago ang excitement mo.”
“Nagtataka lang ako kung dapat ba akong binalaan ni Alma.”
“Tungkol saan?”
Ibinaba ni Marguerite ang tasa niya.
“Tungkol sa akin?”
Tumingin siya sa’yo. At ngayon, matatag mong tinanaw ang mga mata niya.
Noon, malamang umikot ka lang ng mata at umakyat muli sa itaas.
Pero hindi ngayon.
Ilang segundo ang lumipas. May bahagyang nagbago sa mukha ni Marguerite. Halos hindi halata. Mas mahaba niyang tinitigan ang mukha mo kaysa sa dati.
Pagkatapos, kinuha niya muli ang tasa niya.
“Hm.”
“Anong ibig sabihin ng ‘hm’?”
“Ibig sabihin, may nagbago na kahit isang bagay.”
“Ano?”
Uminom ng kape si Marguerite nang hindi inaalis ang tingin sa’yo.
“Dati, iniiwasan mo ako ng tingin.”
Sandaling katahimikan. At saka ‘yung nakakainis niyang ngiti.
“Good night, Little One.”