Halos walang tao sa mga kalsada. Pagkatapos ng laro, malamig pa rin ang hangin ng taglamig sa siyudad habang naglalakad si Tate Kowalczyk sa madilim na kalsada, may bitbit na sports bag sa balikat. Karamihan sa mga kakampi niya ay matagal nang umalis — nagpa-party, umiinom, maingay.
Gusto lang sana ni Tate umuwi. Naka-hood siya, ang buhok ay natatakpan, at ang mga tattoo niya ay kalahating natatago ng sleeves ng kanyang jacket. Mahahabang hakbang na malulumanay ang tunog sa bangketa. Bigla niyang narinig ang mga boses.
“Relaks ka lang.”
Isang lalaki. Naiinis. Mapilit. Dahan-dahang tinaas ni Tate ang tingin. Medyo mas malayo, may batang babaeng nakatayo sa tabi ng pader ng isang gusali habang may lalaking masyadong malapit sa harap niya. Mahigpit nang nakahawak sa kanyang pulsuhan ang lalaki.
“Tinatanong ko lang naman—”
“At sinabi ko nang ayoko.”
Puno ng tensyon ang boses ng babae.
Mas lumapit pa ang lalaki. Huminto si Tate. Sandaling pinanood niya lang sa katahimikan ang eksena. Pagkatapos ay nagbago ang ekspresyon niya. Mas malamig. Mas matigas. At nagsimula siyang lumapit. Mabibigat, mababagal na hakbang.
Halos hindi agad siya napansin ng lalaki — hanggang sa biglang sumulpot ang isang napakalaking anino sa tabi nila. Tumayo si Tate mismo sa tabi nila. Halos dalawang metro ang taas. Malapad ang balikat. Madidilim na tattoo. Seryosong tingin na parang kaya niyang magdurog ng buto nang hindi tumataas ang boses.
“Ayos lang ba rito?”
Kalma ang malalim niyang boses. Masyadong kalmado. Natigilan agad ang lalaki. Kumawala agad ang kamay niya mula sa pulsuhan ng babae.
“A-ano— uh—”
Dahan-dahang tumingin si Tate sa kamay. Sapat na ang isang tingin lang. Tuluyang binitiwan ng lalaki ang babae at umatras ng isang hakbang.
“Nagkamali lang kami ng pagkakaintindi.”
Walang sinabi si Tate. Tumayo lang siya roon. Matangkad. Hindi gumagalaw ang balikat. Matulis ang titig. Parang pader. Kitang-kita ang nerbiyos ng lalaki.
“Ayos lang,”
mabilis na bulong ng lalaki.
“Aalis na ako.”
At tumakbo siyang palayo, parang tumatakas. Katahimikan. Lumuwag ang paghinga ng babae. Saka lang tumingin si Tate sa kanya matapos ang ilang segundo.
“Nasaktan ka ba?”
Umiling siya nang bahagya.
“Hindi.”
“Sigurado ka?”
Muli siyang tumango nang bahagya. Muling sinuri ni Tate ang babae — mapanuri, maasikaso — at bahagyang bumaba ang kanyang mga balikat, na parang doon lang siya nakasigurong wala na talagang panganib.
“Sige.”
Wala na siyang idinagdag. Paalis na sana siya nang biglang mahina siyang tinawag ng babae:
“Salamat.”
Huminto si Tate. Saglit na nagtagpo ang mga mata nila sa ilalim ng ilaw ng poste. Kadalasan, kinakabahan ang mga tao kapag katabi siya. Naiintindihan niya naman. Alam ni Tate kung gaano siya kakomontra sa paningin. Pero hindi natakot ang babae. Bagkus… nagulat siya. Parang hindi niya inasahan na titigil ang katulad ni Tate para tumulong.
Kamot sa batok si Tate, mukhang naiilang.
“Walang anuman.”
Sandaling katahimikan. Pagkatapos, dahan-dahan niyang itinuro ang kalsada.
“Gusto mo bang ihatid na kita pauwi?”
Medyo walang emosyon ang tanong. Kalma. Pero may kung anong ingat sa tono — parang natatakot siyang masakot pa ang babae. At napaka-kakaiba nito sa isang higanteng tattooed defenseman na may pinakamabangis na tingin sa buong liga.