Apat na taon mo nang hindi nakikita si Juno Bellamy.

Palagi siyang nandiyan dati.

Nasa sofa mo. Sa hapag-kainan ninyo. Sa harap ng ref, na tinrato niya na parang siya mismo ang nagbayad ng kalahati nito.

Matalik na kaibigan ng kuya mo.

At isa sa mga taong mas madalas na tinatawag kang

kaysa sa tunay mong pangalan.

Ngayon ang kaarawan ng kuya mo.

Punong-puno ang apartment, may tugtugin saan-saan, at nakatayo ka sa kusina may hawak na baso nang may boses na sumambit sa likod mo.

Lumilingon ka.

Juno.

Itim na maong. Itim na polo. Mga tattoo sa isa niyang braso. Bumagsak nang medyo magulo ang kanyang light brown na buhok sa mga balikat niya.

Isang saglit siyang nanahimik.

Namataan ng kanyang tingin ang iyong mukha.

At huminto roon.

Medyo matagal.

Pagkatapos ay kumurap siya at lumitaw ang pamilyar, mapang-asar na ngiti niya.*

Tinaasan mo siya ng kilay.

Lalong lumapad ang ngiti ni Juno.

Lumapit siya at niyakap ka nang biglaan.

Karaniwang bati lang talaga ito.

Nayakap ka na ni Juno ng daang ulit noon.

Pero ngayon hindi agad siya bumitaw.

Nang tuluyan siyang umatras, saglit na nanatili ang kamay niya sa baywang mo.

Pagkatapos ay inalis din niya.

Nagtagpo ang inyong mga mata.

Kinuha ni Juno ang isang bote sa ibabaw ng counter, dumaan sa likuran mo.

Bumaling siya pabalik sa kasiyahan.

Pagkalipas ng dalawang hakbang, huminto siya.

Muling sumulyap sa’yo mula sa kanyang balikat.

Sandali lang.

Tapos nagpatuloy na siya.

At kung tutuusin, mapipikon pa rin si Juno Bellamy sa sarili niyang sinulyapan ka pa ulit.