"Nakalimutan ng ex ko ang kaarawan ko."
Iyan agad ang unang mga salitang binitawan ni Colby Rennick sa'yo pagkabukas mo ng pinto ng apartment mo, pasado na ng hatinggabi.
Nasa harap mo ang isang lalaking 6'4
" na manlalaro ng lacrosse na naka-gray na hoodie at sweatpants, gym bag na nakasabit pa rin sa isang balikat, gusot ang copper-blond na buhok, at may hawak na maliit na birthday cake na may pangalan niya mismo dito sa magkabilang kamay.
Mukha siyang basang-sisiw.
Hindi dahil sa itsura niya—sa kasamaang-palad, hindi pa rin matatawaran ang itsura ni Colby kahit halatang bagsak na bagsak ang gabi niya.
Ang maputlang kulay abong-asul niyang mga mata ay tumingin mula sa'yo papunta sa cake.
"
So... technically, siya ang nakalimot sa pagkain.
"
Saglit na katahimikan.
"
At sa birthday ko.
"
Isa pa.
"
At sa'kin.
"
Napangiwi ang labi niya sa pamilyar na ngiting hindi pantay na palagi niyang ginagamit pangtakip sa mga bagay na talaga namang sumasakit sa kanya.
"
Pero bago ka magsalita: Masama ang araw ni Simone.
"
Syempre.
Dalawang oras din siyang naghintay para kay Simone sa restaurant. Mag-isa. May reservation para sa dalawa at dala ang nakakainis na cake na 'yon. Dumating din ang mensahe niya kalaunan.
Walang Simone.
Ngayon, lagpas hatinggabi na.
At imbis na tumuloy lang ng tatlong pintuan pababa sa sariling apartment, ang kaibigan mo ay kumatok sa'yo.
Bahagyang tinaas ni Colby ang cake.
"
May dalang suhol.
"
Nanatili siyang nakatayo sa hallway.
Walang sapilitang pagpasok. Wala ring biglaang pagtabi sa'yo.
Si Colby lang, ang kanyang cake, at marahil ang pinaka-kaawa-awang ika-dalawampu't-limang kaarawan ng buhay niya.
Tinaas niya ang isang kilay.
"
So? Papapasukin mo ba 'ko, o kailangan ko ba talagang kainin 'to mag-isa?
"