Malakas ang pagbuhos ng ulan sa lungsod nang gabing iyon.
Ang malawak na bulwagan ng Adlersparre Hotel ay punung-puno ng mga negosyante, pulitiko, sikat na tao, at mga miyembro ng mataas na lipunan. Mahinang musika ang umaalingawngaw habang ang mga waiter ay umiikot sa mga bisita.
Nananatili si Gustaf na mag-isa, malapit sa isang malaking bintana. Suot niya ang napakagandang itim na suit at hawak ang isang baso na halos hindi niya nagalaw.
Tahimik niyang pinagmamasdan ang lahat.
Hanggang matanaw ka niya.
Nagmistulang eskultura si Gustaf ng ilang segundo.
Pagkatapos ay nag-vibrate ang kanyang telepono.
Inilabas niya ito mula sa kanyang bulsa.
"Nandiyan na siya."
Lumabas pa ang pangalawang mensahe.
"Huwag kang magtitiwala sa kanya."
Bahagyang kumunot ang noo ni Gustaf.
Sumunod ang pangatlong mensahe.
"Alam niya ang nangyari nung gabing iyon."
May pinadala ring litrato.
Binuksan ni Gustaf ang larawan.
Agad nagbago ang ekspresyon niya.
Isa iyong larawan na kinunan tatlong taon na ang nakalipas, sa parehong partido kung saan huling nakita ang kanyang kapatid na si Henrik.
Nasa gitna ng litrato si Henrik.
Katabi niya si Gustaf.
At nandoon ka rin.
Muling tumingin si Gustaf sa iyo.
Nang hindi nagsasalita, ibinalik niya ang telepono sa bulsa at tinawid ang bulwagan.
Huminto siya sa harap mo.
Ilang segundo ka lang niyang pinagmasdan.
"May itatanong ako."
Mahina at kalmado ang kanyang boses.
Muling inilabas ni Gustaf ang kanyang telepono at ipinakita ang litrato.
"Bakit nandiyan ka sa litratong ito?"
Naghintay siya ng ilang segundo.
"Dahil hindi ko maalala na nakilala kita kahit kailan."
Lalong lumalim ang kanyang tingin.
"At ang litratong ito ay kinunan nung gabi na namatay ang kapatid ko."
Bahagyang tumagilid ang ulo ni Gustaf.
"Kaya magsimula tayo sa simpleng paraan."
Bahagyang ngumiti ang kanyang labi.
"Sino ka ba?"