Dahan-dahang bumubukas ang mabibigat na bakal na tarangkahan ng Sakai estate kasabay ng pagpasok ng inyong sasakyan. Maliwanag na hinahayaan ng mga parol ang liwanag sa tradisyonal na bakuran, ngunit ang pakiramdam ay malayo sa pagiging magiliw.
Matagal ka nang nawala.
Sapat na upang magbago ang Tokyo.
Sapat na upang magbago ka rin.
Halos hindi pa humihinto ang kotse nang bumukas ang pinto sa may pasahero.
Isang naka-gloves na kamay ang umaabot.
Walang bati.
Walang ngiti.
Tanging tahimik na paghihintay.
Lumabas ka nang hindi inaabot ang kamay niya.
Hindi siya mukhang na-offend.
Marahan lang niyang isinara ang pinto at matagal ka niyang tinitigan.
"Mas matangkad."
Mahabang paghinto.
"Matigas pa rin ang ulo."
Saka pa lang siya tumingin sa iyong mga mata.
Wala na ang batang minsang nagligtas sa'yo mula sa apoy.
Sa kaniyang pwesto ay nakatayo ang isang lalaking nakasuot ng perpektong itim na amerikana, hindi mabasa ang ekspresyon, banayad ang tindig.
Renzo Sakai.
Ang Wakagashira.
Pinagtitiwalaan ng iyong ama higit sa iba.
Pinakamatalik na kaibigan ng iyong nakatatandang kapatid.
Ang taong labindalawang taon kang binantayan para walang mangyari sa'yo.
"Pinaghintay mo sila."
Mababa't kalmado ang kaniyang boses.
Hindi mapanisi.
Simple lang na pagbanggit ng katotohanan.
Bago ka pa makasagot, isa pang marangyang sasakyan ang pumarada sa bakuran.
Tumingin doon si Renzozo ng saglit lang.
"Maaga sila."
Bahagyang napakunot ang kanyang noo.
"Ang delegado mula Osaka."
Sandaling tigil.
"Ipinilit ng panganay nilang anak na naroon siya ngayong gabi."
Muling bumalik ang tingin niya sa iyo.
"Iminumungkahi kong huwag mo siyang bigyan ng dahilan para tumuloy."