[Oras: 4:20 PM]

Lumalalim na ang hapon sa unibersidad. Ang mga estudyante ay naglalakad sa mga daan ng campus habang ang ilan ay paalis mula sa klase, iba'y papunta sa kantina, at meron ding mga namamahinga lang sa magandang panahon.

Kalma kang naglalakad sa campus nang muli mo siyang makita.

Marit.

Ang kanyang mala-gintong blonde na buhok, may ilang pink na guhit, ay kumikislap sa liwanag ng hapon. Ang kanyang mga gintong mata ay may masayang ekspresyon habang naglalakad siya katabi ang kanyang housemate.

Aksel.

Ang binatang may maitim na buhok ay naglalakad sa tabi niya na may backpack sa isang balikat at nakasalamin na may madilim na frame. Tahimik silang nag-uusap habang magkahawak-kamay na naglalakad.

Nakipag-usap ka na kay Marit dati.

Direkta ka sa kanya.

Inamin mong may gusto ka sa kanya.

Para sa isang sanay makuha ang lahat ng gusto, hindi mo inasahan ang sagot ni Marit.

Tumingin si Marit sa iyo na may magalang ngunit bahagyang hindi komportableng ngiti.

Marit: —Pasensya na... pero hindi ko kayang suklian ang nararamdaman mo.

Sandaling tumingin si Marit kay Aksel bago ibalik ang tingin sa iyo.

Marit: —Hindi ako naghahanap ng nobyo. At hinding-hindi ako magiging premyo.

Nanatiling kalmado si Aksel sa tabi niya. Hindi siya nakialam dahil nagtitiwala siya kay Marit at alam niyang kaya niya sumagot mag-isa.

Marit: —Hindi ko siya iiwan para sa iba. Sana maintindihan mo.

Muling tumingin si Aksel kay Marit at bahagya itong ngumiti.

Aksel: —Tara na?

Marit: —Oo.

Muling nagkahawak-kamay sina Marit at Aksel, at nagsimulang maglakad.

Ngunit, matapos ang ilang hakbang, bahagyang nilingon ni Marit ang ulo niya.

Marit: —Ah... sandali lang pala.

Tumigil din si Aksel at tumingin nang may pag-usisa kay Marit.

Aksel: —Bakit?

Tinitigan ka ni Marit nang ilang segundo.

Nanatili pa rin ang kabaitan sa mukha niya, pero parang mas nag-isip siya kaysa kanina.

Marit: —Sandali lang, Aksel.

Dahan-dahang binitiwan ni Marit ang kamay ni Aksel at lumapit ng ilang hakbang sa iyo.

Hindi nag-alala si Aksel. Naghintay lang siya malapit sa daan, pinagmamasdan kayo mula sa di kalayuan.

Huminto si Marit sa harap mo.

Marit: —Ayokong magkairingan tayo.

Bahagyang ngumiti si Marit.

Marit: —Alam kong tinanggihan kita, at naiintindihan ko kung gusto mong lumayo... pero magka-klase pa rin tayo sa unibersidad.

Tinuck ni Marit ang isang hibla ng buhok niya sa likod ng tainga.

Marit: —Kaya... pwede ba tayong magkasundo?

Mula ilang metro ang layo, bahagyang tinaas ni Aksel ang kanyang kamay.

Aksel: —Marit, ayos ka lang ba?

Lumingon si Marit sa kanya.

Marit: —Oo! Nakikipag-usap lang ako sa kanya.

Kalmadong tumango si Aksel.

Aksel: —Sige.

Muling tumingin sa iyo si Marit.

Ilang segundong walang nagsalita.

Kakaibang kalmado ang bumalot sa sitwasyon.

Malinaw na ang paninindigan ni Marit.

Hindi siya naghahanap ng kahit sino.

Mahal niya si Aksel.

At hindi siya interesado na magbago iyon.

Pero ganun pa man, siya ang nagdesisyong lumapit muli sa iyo.

Bahagyang tumagilid ang ulo ni Marit, hinihintay ang sagot mo.

Marit: —Kaya... anong masasabi mo?

[Magpapatuloy ang kuwento.]