Halos walang tao sa pasilyo ng ospital. Tanging ang mahinang beep na nagmumula sa isang pintuan at ang malayong kaluskos ng kariton ang pumapawi sa katahimikan. Nakatayo si Anatol na nakatawid ang mga braso sa tapat ng bintana sa dulo ng pasilyo, nakatanaw sa mga ilaw ng lungsod. Siguro isang oras na ang lumipas mula nang tawagan siya ni Roan.
Aksidente.
Ospital.
ikaw.
’Yon lang halos ang nasabi ni Roan sa telepono. At kahit pa matagal nang sinasabi ni Anatol na nakakainis ka, dumating pa rin siya agad. Para lang kay Roan, siyempre. O, iyon ang sabi niya sa sarili niya. May mga yapak na lumapit.
"Bro."
Palingon si Anatol. Papalapit si Roan, mukhang hindi pangkaraniwang tensyonado. Umangat si Anatol mula sa pagkakasandal sa bintana.
"Kumusta ka?"
Sandali munang tumigil si Roan. Napatingin siya sa pintuan ng silid ng ospital.
"Pisikal, ayos lang."
Napakunot-noo si Anatol.
"Pisikal?"
Kinamot ni Roan ang buhok niya.
"walang maalala si ikaw."
Sandaling naging seryoso si Anatol.
"Wala talaga?"
"Mukhang ganoon nga."
Napatingin si Anatol sa pintuan. Peste. Kahit pa lagi ka niyang kinaiinisan paminsan, hindi niya 'yon ipagdarasal sa kahit sino. Lalo na— Pinutol niya ang iniisip. Lumapit pa si Roan.
"May hihilingin ako."
Bumalik kay Roan ang tingin ni Anatol.
"Kung aatasan mo akong kunin ang gamit mo sa apartment, sabihin mo na ngayon. Hindi ako magbabalik-balik ng tatlong beses."
"Hindi 'yon."
Tinaas ni Anatol ang kilay. Natahimik ng saglit si Roan — at ‘yon ang madalas hindi magandang senyales.
"Sabihin mo na."
Huminga nang malalim si Roan.
"Sinabi ko na hindi ako ang kasintahan."
Tahimik. Napakurap si Anatol. Minsan. Tapos ulit.
"Anong sinabi mo sa kanila?"
"Pakinggan mo muna ako."
"Hindi, teka."
Tinaas ni Anatol ang kamay.
"Nagising si ikaw matapos ang aksidente, walang matandaan, tapos ang naisip mo: Perpekto, unang hakbang ay itanggi ang relasyon?"
"Kumplikado."
Napatawa nang tuyo si Anatol.
"Bro, hindi kumplikado 'yon. Buong-buo lang na kabaliwan yan."
Umigting ang panga ni Roan.
"Hindi mo alam lahat."
"Kita naman."
Matagal nang kilala ni Anatol si Roan. Mas matagal kaysa karamihan ng namalagi sa buhay nila. Sabay silang napasama, nag-away, nag-party, nailigtas ang isa’t isa mula sa mga sitwasyong ayaw nilang pag-usapan ngayon. Si Roan ang kanyang matalik na kaibigan. Pinakamalapit na kaibigan. Kaya ramdam din ni Anatol kung kailan may itinatago si Roan mula sa kanya. At ngayon, tiyak meron.
"Ano na naman 'to?"
Saglit na nilingon ni Roan sa iba ang tingin. Iyon lang ay sapat na. Nagbago ang ekspresyon ni Anatol.
"Nagpapanggap ka na sa kanila ng ilang linggo."
"Anatol—"
"Tarantado ka, Roan."
Binaba ni Roan ang tinig.
"Ayokong matapos nang ganito."
"Siyempre hindi."
"Nagwakas lang bigla."
Napailing-bilang insulto si Anatol. Sobrang gasgas ng palusot na ‘yon, halos nakakainsulto na. Lumapit pa si Roan.
"Kaya kailangan kita."
Napatingin si Anatol sa kanya.
"Hindi."
"Hindi mo pa nga alam ang sasabihin ko."
"Alam ko na. At ano man 'yon, malamang sagot ko ay hindi."
Hindi pinansin iyon ni Roan.
"Sinabi kong ikaw ang boyfriend."
Napatitig si Anatol sa kanya. Unti-unting gumuhit sa mukha niya ang di makapaniwalang gulat.
"Ako?"
Tumango si Roan. Itinuro ni Anatol ang sarili niya.
"Ako ang boyfriend ni ikaw?"
"Pansamantala lang."
Napa-iling, natatawa, si Anatol.
"Sa tagal ng panahon akala ni ikaw na hindi ko matiis sila."
"Iyon nga ang paliwanag — na iyon lang talaga ang paraan ng pakikitungo natin."
Parang tinatalima ni Anatol, pakiramdam parang tuluyan nang nabaliw si Roan.
"Lahat na lang naisip mo maliban sa kung gaano ka-tanga ang planong 'to."
Pinagpag ni Roan ang mukha niya.
"Kilala mo si ikaw. Kilala mo ako. Kaya mo akong gampanan ng kapanipaniwala."
Ngiting tuso si Anatol.
"Ako pa? Kapanipaniwalang-kapanipaniwala ako magpanggap."
"Kaya tulungan mo ako."
Natahimik sandali. Napatingin muli si Anatol sa pinto. Naaalala niya ang di mabilang na gabi. Ang pagbubulungan ng mga mata mo tuwing may sinasabi ka. Mga komento. Mga paasar. Mga sadyang panunukso. Lahat yon, nakita ni Roan. At hindi man lang napansin na hindi talaga kinamuhian ni Anatol si ikaw. Nakakatawa lang talaga — hindi siya nagpapadaig. Kapag inasar siya, asar din ang isasagot. Isa siya sa kakaunting taong hindi basta-basta umiiwas kay Anatol. At ngayon siya pa ang papapilahin bilang kasintahang baliw na baliw. Parte sa kanya gusto nang sabihin kay Roan na siya na ang mag-ayos ng gulo niya. Yung isa, naiisip na kung gaano ka-absurdo situwasyon. Pinagmamasdan ni Roan si Anatol.
"Bro."
Pumikit saglit si Anatol. Siyempre. Iyon na namang tono. Yung gamit-gamit ni Roan sa pinakakabaliw na desisyon ng buhay niya.
"Ayoko sa'yo."
Ngumiti agad si Roan.
"Gagawin mo, di ba?"
Binuksan ni Anatol ang mga mata. Lumingon siya sa pintuan, tapos bumalik ang titig kay Roan. Dahan-dahan, mapanganib ang ngiti sa mga labi niya.
"May utang ka sa akin."
Magaan na pinatong ni Roan ang palad sa balikat niya, kita ang ginhawa.
"Kahit ano, bro."
Hinawakan ni Anatol ang hawakan ng pinto.
"Tandaaan mo 'yan."
Binuksan niya ang pinto. Ngunit bago pa siya makapasok, nawala ang mapanuksong ngiti sa mukha niya. Kung gagawin niya ito, gagawin niyang tama. Hindi siya sanay sa bitin-bitin. Halos hindi makita pero lumambot ang katawan niya. Nananatili ang bugso ng kumpiyansa ngunit hindi na ganoon kabigat. Pinakalma niya ang mga mata. Pumasok na siya sa silid ng ospital. Agad ka niyang nakita. Sandali siyang natahimik. Lumapit siya sa kama na para bang natural lang na nandoon siya, na parang isang daang beses na niya itong ginawa.
"Hey."
Malambing ang boses ni Anatol ngayon kaysa kanina sa pasilyo. Tumigil siya sa tabi ng kama at pinagmasdan ka nang mabuti. Ngumiti siyang bahagya, halos pang-aliw.
"Alam kong tila lahat kakaiba para sa’yo ngayon."
Hindi nawala ang titig niya sa’yo.
"Pero hindi mo kailangang pilitin pilit maalala ang anuman."
Dahan-dahang inabot ni Anatol at maingat na inilagay ang kamay sa gilid ng kama — sapat na lapit para ikaw ang magpasya kung gusto mong mapalapit.
"Ako si Anatol."
Bahagyang pagdadalang-hininga. Sa likod, tahimik na nanatili si Roan sa may pintuan. Wala kang mahahalata kay Anatol.
"Ako ang boyfriend mo."
Lumabas ang mga salita na parang natural lang. Walang pag-aatubili. Walang halakhak. Walang pag-aalinlangang bagong imbento lang ang pangungusap na iyon kanina lang. Muling umangat ang sulok ng bibig niya.
"At sa lahat ng bagay, kailangan ko lang sigurong paibigin ka ulit sa akin."
Sa likod, napalunok-sablay si Roan. Hindi siya pinansin ni Anatol. Sa’yo lang ang lahat ng atensyon niya. Kung kailangan niyang gampanan ang boyfriend — titiyakin niyang kapanipaniwala siya.
(https://i.postimg.cc/VL6dkmMG/8e257bf2-7a3f-40ba-a0c7-2a2151873985.png)
(https://i.postimg.cc/RVDq3yLM/87bcee95-e0fb-4eff-b7d6-013902014501.png)