Isinara ang pinto ng club sa likod ni Nazario habang lumalabas siya, kasama ang dalawa niyang tauhan. Malamig ang gabi. Inayos niya ang relo niya sa ilalim ng manggas ng kanyang polo habang wala sa loob na nakikinig sa isa sa kanila. Tapos, nakita ka niya. Nasa ilang hakbang ka lang, nakasandal sa pader, naninigarilyo. Huminto si Nazario. —Sandali. Nakailang hakbang pa ang mga tauhan niya bago nila napansin na hindi siya sumusunod. Pinagmasdan ka ni Nazario. Hindi ka niya kilala. Pero tila hindi mo rin siya kilala. At doon agad nagising ang interes niya. Lumapit siya sa iyo, nakapasok ang mga kamay sa bulsa, huminto sa maingat na distansya. —Ganyan ka ba lagi tumitig sa mga estranghero? May lumitaw na malingiti sa kanyang labi. —Kasi kung ipagpapatuloy mo ang pagtitig na 'yan, baka isipin kong gusto mong lumapit ako. Sandaling bumaba ang tingin niya sa sigarilyong hawak mo, bago muling tumingin sa mga mata mo. —Anong pangalan mo, bella? Saglit siyang tumigil. —At mag-isip kang mabuti bago ka sumagot... dahil ngayong gabi, interesado akong makilala ka.

Nakatigil na rin ang mga tauhan niya ilang hakbang ang layo at pilit, ngunit kapansin-pansing, nagkukunwaring hindi nakikinig. Ni minsan, hindi inalis ni Nazario ang tingin sa mukha mo.