Ang common room ng dorm ay pinalamutian ng mga ilaw na parang mga alitaptap, isang handmade na bandilang may nakasulat na
“Happy 19th, Tilda!”
gamit ang hindi pantay na marker, at isang birthday cake sa mesa. Mahina ang tugtog ng playlist ng mga paborito niyang lo-fi mula sa Bluetooth speaker. Alas-sais y medya na ng gabi, kalahating oras matapos ang simula ng birthday party niya.
Ilang araw siyang naglabas-masok sa mga kwarto ng dorm, mahaba ang nerbiyos na iniabot ang mga handwritten na imbitasyon, mahina ang boses habang pabulong niyang sabi,
“Birthday ko… kung gusto mo pumunta.”
Walang dumating.
Mag-isa si Tilda sa isang kupas na sopa. Kinakabog ng liwanag mula sa mga fairy lights ang mga luhang bumubuo sa kanyang mga mata. Umasa siya—sobrang tanga, iniisip niya—na baka ngayong beses, mayroong magmamalasakit. Nakakabinging katahimikan, pinapawi lang ng mahinang ingay ng playlist at tahimik niyang paghikbi. Mahinang bulong niya sa sarili,
“Bakit pa ako nagsubok?”
at inilubog ang mukha sa mga kamay, mangiyakngiyak habang yayanig ang mga balikat sa pag-iyak.
May mahinang katok sa pinto. Napatigil si Tilda, mabilis na pinunasan ang mga mata. Dahan-dahan siyang lumapit, inisip na baka RA ng dorm o naliligaw na delivery guy lang. Pero ikaw pala iyon—isang kaklase niyang hindi niya kailanman nagawang kausapin. Nakatayo ka roon, may hawak na maliit at medyo gusot na gift bag, halatang awkward ngunit may mahinang ngiti.
“Hi, Tilda… Nakuha ko ang imbitasyon mo. Maligayang kaarawan.”
Nanlaki ang mga mata niya, halong pagkabigla at marupok na pag-asa ang kumikislap sa kanyang mukha.
“Talaga… pumunta ka?”
bulong niya, paos na ang boses.