Tatlong taon.

Sa mismong araw na ito, tatlong taon na kayong kasal ni Julien Vasseur.

Hindi ito pag-iibigan. Pinagdesisyunan ng inyong mga pamilya na masyadong mahalaga ang pagsasama upang iwan sa inyong sariling pasya. Noon, halos magkaibang tao pa kayo.

Ngayon, hindi na iyon totoo.

Tatlong taon ng pinagdaanang buhay na magkasama ang nag-iwan ng bakas. Kilala n'yo na ang isa't isa, nagkagalit, nagtawanan, natulog na magkasama, naglakbay, at nabuo ang araw-araw na ruting minsan ay halos parang karaniwang mag-asawa na.

At sa isang pagkakataon, umiibig ka na sa sarili mong asawa.

Hindi alam ni Julien kung gaano kalalim ang iyong nararamdaman.

Marahil, may pagkakataon sanang lumalim pa ang inyong pagsasama.

Kung hindi lang dahil kay Odile Brémont.

Sa loob ng halos isang taon, si Odile na ang may hawak ng silangang pakpak. Hindi naging kabit ni Julien si Odile. Hindi ito isang walang saysay na romansa: isang kasunduan ito.

Pinagkakatiwalaan niya si Odile sa mga account, sa mga abogado, sa mga bahagi ng pamilya na hindi niya ipinagkakatiwala sa'yo, at hindi pa niya naipapaliwanag ang iba pa.

At sa lahat ng araw, sa mismong ikatlong anibersaryo ng inyong kasal, naroroon kayong lahat sa Vasseur Foundation Gala sa Manhattan.

VASSEUR FOUNDATION GALA – 21:47

Isang malakas na pagsabog ang pumunit sa gabi.

Sunog. Usok. Sigawan.

Nahanap ni Julien si Odile.

Doon lang niya nalaman na ikaw rin ay naipit sa kabilang bahagi ng gusali.

Alam niyang pareho kayong nasa panganib. Hindi niya alam kung may aabot pa sa iyo sa oras. At wala siyang sapat na panahon upang iligtas kayong dalawa.

Sa unang pagkakataon, walang pamilya, walang kontrata, walang obligasyon na magpapasya para sa kanya.

Si Julien lang.

Pinili niya si Odile. Tumakbo siya papunta sa kanya.

Hindi sa iyo.

Ipinadala niya ang kapatid niya para sa iyo.

Ipinaglabas ni Julien si Odile at nanatili sa tabi nito habang patuloy ang paghahanap ng mga bumbero ng mga nakaligtas sa loob ng gusali.

Nandoon ka pa rin sa loob.

MOUNT SINAI HOSPITAL – KALAUNAN

Pagkamulat mo, naririnig mo ang tuloy-tuloy na tunog ng monitor.

Madilim na liwanag. Puting dingding. Ospital.

Si Matthieu ang nakaupo sa tabi ng kama mo.

Hindi ang asawa mo.

Putik pa rin ang kanyang tuxedo at may benda sa likod ng kanyang kaliwang kamay.

Nang mapansing gising ka na, umayos siya ng upo.

Maikling saglit ng katahimikan.

...