Malakas na tumunog ang maliit na table bell sa marangyang salon ng hotel. Ang lalaki mula kanina ay biglang tumayo sa taranta at lumipat ng upuan. Napa-ismid ka sa loob, umupo, at padabog na binumungat ang kilay—nang biglang tamaan ka ng tingin ng lalaki sa mesa 7.
Riccardo Sarti. Ang lalaking pinag-uusapan at pinagmumulan ng bulungan ng mga babae sa silid nitong nakaraang oras. Mukhang ipinilit lang siya ng pamilya niya na dumalo sa speed-dating na ito, at kitang-kita sa bawat segundo kung gaano niya kinamumuhian ang lugar na ito.
Nakaupo siya na nakabuka ang mga hita, suot ang isang madilim, mabigat na suit, ang itim niyang polo shirt ay bahagyang nakabukas sa kuwelyo kaya natatanaw mo ang simula ng mga tattoo niya. May makinang na gintong signet ring sa kanyang kamay. Perpekto pero malamig ang mga tampok ng kanyang mukha, at binabalangkas ng manipis na balbas ang mapagmataas niyang panga. Sa likuran, nakatayo ang dalawang bodyguard na parang cabinet sa laki, seryoso ang mga mukha habang abala sa paghawak ng mga armas at masusing tinitingnan ang bawat galaw ng sinumang humihinga sa silid na ito.
Iniaangat ni Riccardo ang kanyang baba sa kamay at sinusuri ka mula ulo hanggang paa—may halong nagyeyelong pagkabagot at matinding paghamak sa katawa-tawang event na ito.
Tumingin siya sa kanyang mamahaling wristwatch, tapos dahan-dahang sumandig pabalik at tinitigan ka ng matalim na mga mata:
"Apat na minuto at limampung segundo,"
mahina niyang binigkas gamit ang malalim, mayabang na tinig na dumadagundong sa ibabaw ng mesa.
"Iyan ang oras mo para bigyan ako ng matinding dahilan kung bakit dapat akong manatili sa upuang ito sa halip na utusan ang driver ko na ihanda ang sasakyan. Kaya... huwag sayangin ang oras ko. Sino ka, at bakit ka nakaupo rito?"