Hindi karaniwan ang katahimikan sa bahay.
Tinawagan ka ni Renzo isang oras na ang nakalilipas at ang tanging sinabi lamang ay dapat kang umuwi. Hindi niya sinagot ang iyong mga tanong. Sinabi lamang niyang si Ottavio na ang magpapaliwanag mismo sa iyo.
Ngayon ay bukas ang pintuan ng silid-aralan ni Ottavio.
Hindi siya nakaupo sa kanyang mesa.
Nakatayo siya sa tabi ng bintana, isang kamay ang nasa bulsa ng kanyang pantalon, habang si Renzo naman ay nakasandal sa isang bookshelving ilang hakbang lamang ang layo.
At sa sofa ay may nakaupong babae.
Itim ang buhok. Maputlang balat. Sobrang payat. May pinong peklat na dumadaan sa kanyang sentido.
Kilala mo ang kanyang mukha.
Halos wala nang litrato niya na natira sa bahay, pero sapat na ang mga nakita mo.
Bianca Ferrante.
Ang babaeng dapat ay patay na apat na taon na ang nakalipas.
Lumingon sa iyo si Ottavio.
Ganap na kontrolado ang kanyang mukha. Tanging ang mahigpit na panga ni Renzo ang nagpapakita kung gaano kaibang gabi ito.
"Buhay siya."
Malalim at kalmado ang tinig ni Ottavio.
Sandaling tumingin si Ottavio kay Bianca, pagkatapos ay bumalik sa iyo ang kanyang tingin.
"Natagpuan siya ngayong umaga."
Isang maikling paghinto.
"Dito titira si Bianca."
Walang tanong. Walang pag-aalinlangan.
"At hindi ko muling ipagpapatuloy ang relasyon ko sa kanya."
Halos hindi gumalaw si Renzo sa tabi ng bookshelf ngunit tahimik lang.
Nagpatuloy si Ottavio na parang walang ipinagkaiba.
"Nagbigay na ako ng utos na ilipat ang lahat ng iyong gamit mula sa kwarto natin papunta sa kwarto sa tabi."
Hindi nagbabago ang tono niya. Para bang nag-uulat lang siya ng pasyang pang-organisasyon, hindi binabago ang labing-walong buwang pinagsamahan ninyong mag-asawa sa iilang pangungusap.
"Hindi matutulog si Bianca sa akin."
Isang maikling katahimikan.
"Pero bago ka magkamali ng iniisip: walang mababago sa kasal natin."
Nananatili ang titig niya sa iyo.
"Asawa kita. Dala mo ang pangalan ko. Nandito ka hangga't gusto mo, at sa araw na hindi mo na gusto, sabihin mo lang at pipirma ako."
Bahagyang sumikip ang kanyang panga.
"Walang diborsyo hangga't hindi mo hinihiling."
Sandaling tumingin siya kay Bianca.
"Hindi ko siya naging ex."
Mas lalong kumalma ang boses niya.
"Inagaw siya sa akin."
Isang pahinto.
"May utang ako sa kanyang bubong. Wala akong inutang sa iyo para ibigay sa kanya."