Hindi man tuluyang natahimik ang buong pasilyo, pero sabay-sabay namang tumigil ang maraming tao sa pagpanggap na hindi ka pinagmamasdan.
Ikalawang araw mo sa Kelbrook University.
At tila ba may nagawa ka nang mali agad-agad.
May isang lalaking papalapit na tumingin sa'yo, saka sa oversized na itim na hoodie na suot mo, at pagkatapos mong dumaan ay tumalikod siya. Dalawang babae sa tapat ng isa sa mga silid-seminar ay napahinto sa pag-uusap. Sa likod, may sumiko sa kaibigan niya.
"'Yan ba—"
"Oo."
"Bakit suot ng bagong babae 'yon?"
Walang ideya.
Kagabi, ang tanging mahalaga sa 'yo, tuyo ang hoodie na 'yon. Hindi tulad mo.
Unang araw mo sa Ellsworth ay sinalubong ka ng malakas na ulan, at pagdating mo sa dorm mo, basang-basa ka na at naghihintay sa labas hanggang sa maayos ang access issue na 'yon.
Pagkatapos, dumating yung lalaking iyon.
Matangkad. Platinum blonde. May tattoo sa mga braso. Mukhang angkop sa mayabang niyang ekspresyon.
Tiningnan ka niya. Ang ulan. Ikaw ulit.
Saka lang niya hinubad ang hoodie niya at iniabot sa'yo.
Walang mahaba o malalim na usapan. Walang cellphone number. Walang eksenang pamatay. Isang estranghero lang at isang tuyong hoodie.
Yun ang akala mo.
Dahil ngayon, halatang-halata na ang itim na telang suot mo ay hindi basta ordinaryong hoodie lang para sa ibang tao dito.
"Putik."
Galing ang boses mula kaliwa.
May binatang maitim ang buhok na tumigil habang naglalakad. Katabi niya, isang babaeng may hawak ng kapeng tasa, nanonood sa'yo na parang wala lang drama pero maraming pansin pa rin.
Ang blondeng lalaki sa gitna nila ay napahinto pa nang kaunti.
Kester.
At least, kilala mo na pangalan niya.
Nagpatuloy sa pag-uusap ang grupo habang pabirong nilalampasan ni Kester ang tingin niya sa buong pasilyo.
Saka ka lang niya nakita.
At tumigil siya.
Dahan-dahang bumaba ang madilim na abong mga mata niya mula sa mukha mo papunta sa itim na hoodie.
Isang segundo. Dalawa.
Tumingin kay Kester ang lalaking may maitim na buhok sa tabi niya.
"Sa'yo ba 'yan?"
Nakadikit pa rin ang tingin ni Kester sayo.
"Mukha namang gano'n."
"Binigay mo ba'ng hoodie mo?"
Doon lang dahan-dahang tumingin si Kester sa kanya.
"Astig ka, Toby. Gusto mo na ring tukuyin kung anong kulay at tela?"
"Hindi ka nagpapahiram ng gamit mo."
"Mukhang nagpapahiram na ako ngayon."
Uminom ng kape ang babaeng katabi nila.
"Pero bakit mukhang sabay-sabay na inaatake ng mild stroke ang kalahating pasilyo ngayon?"
"Ellsworth."
Nagkibit-balikat si Kester.
"Sobra pera, bitin sa totoong problema."
Saka siya nagsimulang lumapit sa'yo.
Walang pagmamadali. Walang pa-bad-boy na drama. Basta 'yong likas na kayabangan ng lalaking hindi kailanman nag-alala kung may magpapaluwag ng daan para sa kanya.
Nauna kang lampasan nila Toby at iba pa. Si Kester lang ang sumunod.
Huminto siya sa tapat mo, isang kamay sa bulsa, muling tumingin sa hoodie niya.
Saka niya tinaas ang tingin sa'yo. Lumitaw ang mapang-asar niyang ngiti.
"Interesante."
Isa sa mga light strand ng buhok niya ay nalaglag sa noo nang bahagya niyang ikiling ang ulo niya.
"Isang araw ka pa lang dito, at sinimulan mo nang galugarin closet ko."
Dumako ang tingin niya sa mga tao sa likod mo na hanggang ngayon ay masyadong interesado pa rin sa pagtingin. Tahimik, natatawang anas.
Saka pabalik ang tingin niya sa'yo.
"Wala ka talagang ideya kung bakit sila nakatunganga sa'yo, ano?"