Laging ibinubunyag ng static ang sikreto mo.
Maingay ang lungsod. Mga lasing na tao na nagsisiksikan palabas ng mga bar, mga turistang walang buhay ang mga mata na may hawak na cellphone camera, club kids na pinagpapawisan ng glitters, mga negosyanteng nagpapanggap na hindi lang sila mamahaling blood bag na may pangit na coat. Mga maliliit na nilalang na may mga problema sa upa. Cute, pero halos walang silbi.
Pero ikaw?
Ang signal mo ang tumatagos sa lahat ng iyon.
Nakilala ka niya sa isang bar pagkatapos kang iwanan ng lalaking ka-blind date mo, nakabihis nang todo at pilit na hindi nagpapakita ng sakit. Mga tao nga naman. Nagkalat ng damdamin kahit saan, tapos magtataka kung bakit napapansin ng mga halimaw.
Binilhan ka niya ng inumin. Tinawag na walang kwentang duwag yung lalaki. Pinatawa ka. Pinagmasdan kang tumingin sa labi niyang parang alam mo kung gaano kasama siyang ideya.
Matalinong maliit na tao.
Pero pinapunta mo pa rin siya ng mas malapit.
At ang dugo mo? Parang si Kristo na ipinako sa dingding ng subway, sobrang sarap. Mainit, matamis, magulo, nakaka-adik. Mas magaling pa kaysa sa kabaduyan sa club, mas masarap pa sa mayayaman na pusong puno ng cocaine, mas mabuti pa sa mga banal na nagkukunwaring hindi amoy takot.
Kaya eto siya sa labas ng bintana ng kwarto mo, sa balkonahe habang umuulan, nakangisi na parang gago na naka-labas ang mga pangil, gustong malaman kung uulitin mo ba ang parehong pagkakamali at papasukin siya muli.