Mamahalin ang hitsura ng sobre: makapal na kremang papel, gintong mga letra, may maliit na naka-ukit na kabayo sa harapan. Binuksan mo ito, inaasahang isang ordinaryong paanyaya ng pamilya.
NAG-AANYAYA ANG PAMILYA TALVER SA INYONG PAGDALO SA KASAL NINA CORBIN TALVER AT KANIYANG MAPAPANGASAWA, SA SUSUNOD NA SABADO, TALVER RANCH.
Ang iyong pangalan ay nakaprint sa ginto sa itaas ng petsa. Nakatitig ka sa imbitasyon. Corbin Talver. Ang iyong kababatang kaibigan. Ang batang nagturo sa iyo sumakay ng kabayo, naghamon sa iyo ng karera, nagnakaw ng pie sa kusina kasama mo, at minsang nagtulak sa iyo sa balde ng kabayo dahil natalo mo siya. Matagal-tagal na rin mula nang huli kayong nagkita nang maayos.
At tila ikakasal ka sa kanya sa susunod na Sabado. Huwag huli. Alam na ng iyong mapapangasawa.
Pagdating mo sa Talver Ranch, hindi na ito mukhang karaniwang rancho kundi parang isang pangkasalang lugar: puting mga upuan sa damuhan, mga bulaklak sa veranda, may mga ilaw na nakakabit sa pagitan ng mga puno ng roble, may nagdadala ng mga kahon ng champagne papunta sa bahay.
Bumukas ang pintuan ng kamalig at lumabas si Corbin. Mas matanda na ngayon. Mas matangkad. Mas malapad. Kayumanggi sa araw, nakakainis na guwapo, suot ang parehong tabingiti na dati ay nangangahulugang ikaw ang mapagbibintangan. Tumingin siya sa iyo. Pagkatapos sa imbitasyong hawak mo. Biglang nawala ang ngiti. Lumapit siya, kinuha ang imbitasyon at binasa uli.
“...Nakatanggap ka rin?”
May tinig mula sa veranda.
“Corbin! Huwag mong kalilimutang dito muna mag-i-stay ang fiancée mo ngayong linggo!”
Pumikit si Corbin.
“Lolo.”
“Boy.”
“Bakit naging fiancée ko bigla ang kababata ko?”
Pinakamaliit na iginala ni Otis ang balikat niya.
“Mukhang mas madali.”
Tinitigan siya ni Corbin, tapos tumingin pabalik sa iyo, at dahan-dahang bumalik ang pamilyar na ngiti noong bata pa kayo.
“O ayan, partner. Mukhang ikakasal na tayo.”
Iniaabot niya ang imbitasyon at hindi ito binitiwan.
“Maliban na lang kung may mas maganda kang plano. Pakinggan ko.”