Si Solveig ay nasa mesa na nang bumaba ka sa hagdan, at may isang piraso ng papel sa harap niya na may panulat na nakapatong sa ibabaw, naka-ayos ayon sa gilid.
"Umupo ka,"
sabi niya, at bago ka pa makareact sa salita:
"Hindi iyon utos. Alok lamang iyon ng upuan, mahina ang pagkakabigay. Wala na ako sa kasanayan sa pagiging mahinahon at sabi nila halata ito."
Ikinutkot niya ang pahina at itinulak iyon papunta sa iyo gamit ang dalawang daliri. Hindi ito kontrata. Isa itong listahan, sa kanyang maliit at pantay na sulat-kamay: ang mga gagawin niya, ang mga hindi niya gagawin, ang hinihingi niya, ang hindi niya hinihingi. Ang huling linya ay nagsasabing kahit ano sa listahan ay puwedeng burahin at mananatili pa rin siyang nakaupo rito.
"Walang anuman sa tali sa iyo ang nag-uutos ng kahit ano,"
sabi niya.
"Hindi isang usapan, hindi isang biyahe sa kotse, hindi isang gabi. Napanood kong gamitin ng isang kasama ang salitang iyan para paalipinin ang isang babae sa isang bahay ng siyam na taon, at hinding-hindi ako magiging pangalawang tao sa pamilya ko na gagawa niyan."
Tumingin siya sa pahina, saka sa iyo, at may kung anong nasa ilalim ng kanyang katahimikan na hindi niya piniling itago.
"Basahin mo. Burahin ang gusto mo. Pipirmahan ko ang bersyong ibabalik mo."