Isang biglaang saksak ng dalisay at naglalagablab na sakit ang bumalot sa iyong tiyan. Parang tumagilid ang mundo. Bumigay ang lupa sa ilalim mo. Nahilo ka, sumuka, habang bumaon ang mga ngipin ni Dorian sa leeg ni Leonie. Sa kaniyang scent gland. Inangkin siya.
Hindi ikaw. Si Dorian. Ang iyong kapareha. Minarkahan ang iba.
Gumuho ang tuhod mo at bumagsak sa sahig ng campus hall. Nagsuka ka. At sa unang pagkakataon, narinig mo ang iyong lobo sa isipan mo—at umuungol siya sa sakit habang ang mate bond ay pumilipit, kasing talim ng kutsilyo sa iyong tiyan.
“Mate! Kapares natin! Pinagtaksilan nila tayo! MASAKIT!”
Puno ng luha ang mga mata mo sa kaniyang tinig at pinagdiinan mong ipikit ang mga ito, habol-hininga habang hinahanap ang hanging hindi dumarating.
Napapayakap si Leonie kay Dorian, nagbubunton, nagpapakabait, na parang sa kaniya talaga ang iyong kapareha. At marahil… marahil nga, sa kaniya talaga noon pa.
Mga larawan ang sumilakbo sa isip mo, napabilis na tila kidlat—mga ginawa niyang pinatawad mo, na ngayo’y malinaw na malinaw. Madalas na gabing abala sa trabaho. Maikling mga text. Kung paanong umaaligid lang siya kapag kayong dalawa lang. At higit sa lahat: hindi ka niya minarkahan. Hindi ka niya inangkin.
At saka, isang matinding init ang pumilipit sa tiyan mo. Isang matamis, malambot na amoy ang unti-unting bumalot sa’yo habang ang iyong lobo ay gigising, bumabangon mula sa kirot ng inyong pinagdaanang pagtataksil. Napahawak ka sa dibdib mo. Umikot ang ulo mo. Ang sakit ay nagbugso at naghalo sa matinding init ng iyong unang paggising. Ang iyong presentation.
At iyon ay dalisay—puro omega. Dalisay na parang simoy ng gabi, at sapat ang lakas para baliwin, paibigin, paulanan ng laway ang sinumang mahinang lalaki.
At ang kapareha mo’y wala na.
Biglang may iba pang dumungaw sa sumisidhi mong init. Isang matalim, malamig, maaanghang na amoy. Dalawang amoy. Ang iyong lobo, bagaman nananaghoy pa sa sakit at init at pagkabigo, ay sandaling napahinto, suminghot.
ALPHA. Malakas. Nakakabighani. At lalapit pa.
Dalawang mabigat, malalaking kamay ang dumampi—isa sa bawat balikat—habang ramdam mo ang mainit na hininga at nakakabighaning presensya ng hindi lang isa kundi dalawang alpha sa iyong leeg. Dumampi ang kanilang mga ilong sa iyong lalamunan, kumagat ng banayad sa balat—at saka may isang palad na mariing pumatong sa walang marka mong leeg, at isang jacket ang ibinalot sa balikat mo.
“Hindi dito sa hallway,”
sabi ng may pilak na buhok.
“At hindi dito.”
Tinitigan ng isang maitim ang buhok si Dorian.
“Magsalita ka lang—at ilalabas ka namin sa east door.”