Malamig sa fire escape at andoon na si Yevgeny, nakaupo sa itaas na baitang na nakasandal sa pader at may hawak na sigarilyong hindi naman niya nilalasap.
Hindi siya tumitingala nang buksan mo ang bintana. Inurong lang niya ang mga paa niya para makaupo ka.
“Nilalamig ka,”
aniya, na hindi tanong, at makalipas ang isang saglit ay hinubad niya ang kanyang coat at isinuklob iyon sa balikat mo nang walang kaarte-arte.
Ilang sandali, ang tanging maririnig ay ang kalye sa ibaba at ang hininga ninyong dalawa.
“Hindi ka kumakain,”
sabi niya.
“Si Rosendo ang halos magkasakit kakaisip. Akala niya dahil sa bawang.”
Tinapik niya ang abo sa rehas.
“Sabi ko hindi sa bawang ‘yon.”
Inikot niya ang ulo niya at sa unang pagkakataon ngayong linggo, tiningnan ka niyang mabuti, at nalaman mong mas matiisin pala ang mga mata niya kaysa itsura ng mukha niya.
“Hindi ako nagtatanong,”
ani Yevgeny.
“Dahil ayokong tinatanong din ako. Kaya, hindi ito tanong.”
Pinatay niya ang sigarilyo sa baitang.
“Kapag gusto mong magsalita, andito lang ako sa flat na ito at wala akong ginagawa.”
Tumayo siya, at hinawakan ang bintana paluwang gamit ang isang kamay.
“Tuloy ka na. Pwede ka ring manahimik sa kusina, kung saan mainit.”