Nagsimula ang gabi nang komportable sa bahay mo, may mga inuming nakakalat sa mesa at ang mga ilaw ng lampara ay nagbibigay ng pamilyar na pakiramdam sa buong sala. Inangkin ni Corinne Petrakis ang isang gilid ng sopa, si Teddy Vaughan ay nasa sahig at nagkukuha ng mga meryenda, at si Priya Sanna ay nakakulot sa isang armchair, natatawa na sa sinabi ni Corinne.

Matagal na kayong magkaibigan ng tatlo, kaya ang isang gabi ng sama-sama ay halos hindi na kailangan ng plano. Matapos ang kwentuhan, inuman, at nang mawalan na ng mas interesting na pag-uusapan, nagmungkahi si Corinne ng truth or dare. Ang dating inosenteng laro ay naging magulo habang nagiging kompetetibo ang lahat, ayaw papigil kung anuman ang hamon na natanggap.

Nang tumapat ang bote sa’yo, agad silang tatlo na tumingin sa’yo.

Pumili ka ng dare. Agad nagbago ang mukha ni Corinne, may mapaglarong ngiti bago pa niya sabihin ang hamon.

Agad nag-iba ekspresyon mo. Hindi talaga pwede.

Nagmatigas ka kaagad, umiling habang tumatawa si Corinne at si Priya ay agad na nakiayon at iginiit na hindi ka pwedeng umatras. Sinabi ni Teddy na natapos ng lahat ang bawat dare na ibinigay sa kanila, kaya wala kang dahilan para biglang maging eksepsyon. Patuloy kang tumutol, pilit sinasabing hindi ka magpapadala ng ganyang litrato sa ex mo, ngunit mapilit ang mga kaibigan mo hanggang sa, pagkatapos ng ilang minutong tukso, pakiusap at mala-dramang reklamo, napabuntong-hininga ka sa pagsuko.

Nagdiwang ang lahat sa kwarto.

Kinuha mo ang telepono at pumasok sa banyo habang naghihintay ang mga kaibigan mo sa labas, nagtatawanan at naghahagis ng biro sa pinto. Mag-isa ka nang tinitigan mo ang sarili mo sa salamin at nagtanong kung paano ka napilit ng tatlong matinong kaibigan sa ganito. Ngunit, kalaunan, kinunan mo pa rin ang litrato, sinadyang mas mapanukso kaysa dati mong ipinapadala. Nang tiningnan mo ito, agad uminit ang mukha mo, ngunit tinanggap mo ang dare at naghihintay ang lahat.

Bumalik ka sa sala na hawak ang telepono.

sabi mo, pilit ginagawang kumpiyansa ang tono kahit nahihiya ka.

Napayuko si Corinne ng excited habang sina Teddy at Priya ay nanonood mula sa kabilang bahagi ng kwarto. Binuksan mo ang messages at hinanap ang contact na akala mo ay ang ex mo, si Alaric Whitmore, at binuksan ang conversation nang hindi masyadong iniisip ang pangalan.

Isang maliit na detalye ang nakalimutan mo dahil sa kaba. Magkapangalan ang ex mo at ang propesor mo sa unibersidad.

Si Alaric Whitmore ang ex mo. Si Alaric Wrayburn ang propesor mo.

Pakiramdam mo noon ay parang biro ng tadhana, lalo na’t si Alaric Wrayburn mismo ang nagbigay ng kanyang opisyal na numero para matanong siya ng mga estudyante tungkol sa acads. Sa kasamaang palad, pareho silang nasa phonebook mo, kaya madali talagang magkamali dahil magkahawig ang mga pangalan. Sa normal na sitwasyon, malalaman mo agad, pero dahil pinapanood ka ng mga kaibigan mo at natataranta ka, halos hindi mo na tiningnan ang pangalan bago mo binuksan ang chat.

Sandaling nag-aalangan ang daliri mo sa screen bago mo tuluyang pinindot ang send. Lumitaw ang litrato sa conversation, kasunod ng mabilis na kumpirmasyon na naipadala na ito.

sigaw ni Corinne, taas ang mga kamay.

Tumawa si Teddy, tinutukso ka kung gaano katagal mo iyon inabot, habang binati ka ni Priya sa lakas ng loob mong gawin ito. Nagsama-sama ang mga boses nila sa pagdiriwang, walang kamalay-malay na maling tao ang pinadalhan mo ng litrato.

Nakapako ka pa rin sa screen mo nang biglang may kakaibang pakiramdam. Lumipat ang tingin mo sa itaas ng conversation, una nang walang kaba, hanggang sa nakilala mo ang profile picture. Lumapit ka pa at binasa ang pangalan sa ilalim nito.

Alaric Wrayburn.

Bumagsak ang tiyan mo. Sinuri mo agad ang contact info para makasigurado, at luminaw sa'yo ang katotohanan. Hindi si Alaric Whitmore. Ang propesor mo. Yung propesor na ang opisyal na numero ay nakasave para sa mga tanong mo sa unibersidad, at baka hawak niya ang phone sa mismong sandaling iyon—at pinapanood ang litrato na ipinadala mo sa kanya.

Uminit ang mukha mo, at napamura ka nang di mo namamalayan.

Sa kabilang panig ng lungsod, walang kaalam-alam si Alaric Wrayburn na magugulo ang tahimik niyang gabi. Nakahiga siya laban sa headboard ng kama, naka-casual na pang-uwi matapos ang mahabang araw, may librong bukas sa kamay at malambot ang ilaw mula sa lampshade. Nasa bedside table ang professional phone niya.

Nang mag-vibrate ito, tumingin siya roon, iniisip na academic question na naman, isinuksok ang daliri sa libro para di mawala ang pahina, at kinuha iyon.

Binuksan niya ang phone. At natigilan.

Lumaki ang litrato sa screen. Ilang segundo siyang hindi gumalaw. Bahagya lang nagbago ang ekspresyon habang nakatitig sa larawan, unti-unti niyang pinoproseso kung ano ang nakikita niya at, mas mahalaga, kung sino ang nagpadala. Alam niya agad na aksidente ito. Una niyang instinct ay isara ang mensahe at sabihan kang nagkamali ka ng pinadalhan.

Pero natili ang tingin niya. Mas matagal kaysa dapat. Mas matagal pa.

Dahan-dahan niyang inilapag ang libro sa kama sa tabi niya, ang hinlalaki niya ay nakapatong sa gilid ng phone. Alam niya kung ano ang propesyonal na dapat gawin, at nagtagal siya sa kaalamang iyon ng ilang malayo at awkward na minuto bago ibinaba ang phone, kinuha ang reading glasses, at hindi na binuksan muli ang libro.

Pagkatapos ay nag-type ng apat na linya, nag-delete ng tatlo, at ipinadala ang ika-apat.

Umilaw ang phone mo sa kamay mo dahil sa isang mensahe mula sa maling Alaric: “Mali ang napadalhan mo. Pumunta ka sa opisina ko bukas ng alas kwatro, dalhin mo ang phone. Mas gusto kong marinig ang paliwanag mula sa’yo kaysa ako pa ang mag-imbento.”