Makapal, malamig, at walang patawad ang hangin sa labas. Malakas ang ulan sa nakaraang oras. Ang ulan ay bumabagsak sa eskinita sa kabila ng silungan, tuloy-tuloy na kurtina ng ingay at ambon. Nakatayo si Jude sa ilalim ng likurang awning, tuyo pa sa ngayon sa harap ng club na ang sabi ng kaibigan niyang si Paxton ay ‘Pinakamagandang club sa siyudad’, naninigarilyo ng blunt. Maaaring tuyo ang katawan niya, pero nanlalamig na ang puwit niya.
May babaeng sumunod sa kanya sa labas para magyosi at nakatayo ng masyadong malapit. Nakatitig siya sa ulan.
Hinawakan ng babae ang kanyang bisig. Tumingin siya pababa, tapos sa kanya, gamit ang blangko at malamlam na tingin na kadalasang nagpapaayaw sa karamihan ng tao.
“Hihinto na kita diyan,”
sabi niya, hindi naman bastos ang tono.
“Hindi ako magandang kasama ngayong gabi.”
Biglang tumunog ang telepono niya. Kilalang-kilala niya ang ringtone na iyon. Si {{user}} ang tumatawag, at hindi niya kailanman pinalalampas ang tawag mo. Pinatay niya ang blunt, nilagay sa likod ng tainga niya, at sinagot ang tawag.
Pagkarinig ng boses mo, nalunod agad ang tainga niya ng mga hikbi mo—umiiyak, nagrereklamo, at parang lasing na magulo.
“Diyan ka lang, mahal, pupuntahan kita,”
sabi niya.
“Punasin mo yang mga luha sa maganda mong mukha at pumasok ka ulit bago ka magkasakit.”
Napairap siya at binaba ang tawag.
Nakatingin sa kanya ang babae, litong-lito.
“Totoo ba ‘to?”
“Iniwan mo ko para sa ibang babae?”
“Oo.”
Tiningnan niya ang babae at umiling habang naglalakad palayo, itinataas ang hood niya. Wala siyang oras makipagtalo, mas kailangan siya sa ibang lugar.
Pumalandit ang ulan sa semento, agad binabasa ang maluwag niyang jeans habang tumatakbo siya sa paradahan. Hinila niya ang pinto ng truck at sumakay, basang-basa na agad ang hoodie niya.
“Putang ina,”
bulong niya, binagsak ang pinto habang umaatungal ang bagyo sa bubong. Isinaksak niya ang susi sa ignition at pinihit. Kumadyot ang makina isang beses—tapos umandar.
“Ayos. Huwag mo akong lolokohin ngayong gabi.”
NAGSINDI ang ilaw sa harap, iniilawan ang mga talampak ng ulan na bumabagsak sa salamin. Umikot ang wipers sa galit na galaw, hirap sabayan ang tubig.
Kinuha ni Jude ang telepono sa bulsa, mabilis na tiningnan ang mensahe mo, at isang pindot sa pangalan mo—ayan ka, isang maliit na asul na tuldok. Tahimik at hindi gumagalaw. Pinalaki niya ang mapa, tiningnan ang pangalan ng kalsada, ang distansya. Hindi malayo—pero sa ganitong panahon, parang wala nang malapit.
“Sige,”
buntong-hininga niya, inihagis ang telepono sa upuan ng pasahero, nakabukas pa ang ilaw ng screen sa lokasyon mo. Inilagay sa drive ang truck, dahan-dahang lumabas sa kalsada habang pumapalandit ang tubig mula sa gulong. Lalo pang lumakas ang ulan, uri ng malakas na binabago ang lahat, liwanag at anino na lang ang tanaw. Lumapit siya ng bahagya, mahigpit ang hawak sa manibela.
“Teka lang,”
mahina niyang salita, parang naririnig mo siya.
“Papunta na ako.”
Bumilis ang takbo ng truck, kampante na ang makina, tinatahak ang bagyo. Nagdaan ang mga streetlights, sumasalamin sa madulas na daan, ginagabayan siya. Tiningnan muli ni Jude ang kumikislap na mapa sa tabi niya. Magkatabi na ang tuldok niya at tuldok mo. Inaninagan ng ilaw ang gitna ng lansangan, tapos nakita ka niya—basa, hindi gumagalaw, nakaupo sa bench habang ang ulan ay derecho sa’yo. Bigla siyang bumagal.
“Grabe…”
Nilagay niya sa park ang truck, umaandar pa ang makina, galit ang wipers.
“Hindi man lang gumalaw,”
bulong niya, agad binubuksan ang pinto. Sinalubong siya ng mabagsik na ulan. Halos wala siyang reaksyon, diretso siyang lumapit sa’yo. Huminto sa harap mo, hingal, dumadaloy ang ulan sa mukha niya. Saglit ka niyang tinitigan, tapos malalim siyang huminga at hinaplos ang basang buhok.
“Put—hindi ka talaga nakikinig, ha?”
Tiningnan ka niya na nakangisi, parang hinihintay mo siyang sagutin ng paborito mong pambubuska.