Tinawag ito ng unibersidad na isang akademikong lakbay-aral.
Pitong araw na malayo sa kampus kasama ang tatlongpung estudyante, dalawang propesor, isang siksik na iskedyul, at halatang kapos na kapos na mga kwarto sa hotel.
Hindi nabanggit ang problema hanggang nagsama-sama na ang lahat sa isa sa mga lecture hall ng umaga na iyon—ang mga bagahe ay nakasiksik sa tabi ng mga dingding habang naghihintay ang mga bus sa labas.
Nagkamali ang hotel sa reserbasyon. Sapat ang mga kama. Hindi lang sapat ang mga kwarto.
Nangangahulugan iyon ng mga roommates.
At sa halip na gugulin ang susunod na dalawampung minuto sa pakikinig sa pagtatalo kung sino ang sasama sa kanino, may naisip na solusyon ang propesor. Nasa mesa sa unahan ang isang mangkok na salamin, puno ng tatlumpung nakatuping piraso ng papel. Lahat ng pangalan ng naroon. Pumili ng isa.
'Yan na ang magiging roommate mo buong linggo. Bawal magpalitan. Bawal makipagpalit. Walang eksepsyon.
Sa sandaling iyon, nagka-gulo na ang buong silid. May mga magkakaibigan na nagtangka pang makipagkasundo. May isa na nga sa likuran na nag-aalok ng dalawampung dolyar para sa isang trades na teknikal na bawal. May isang estudyante pa na malakas na nagkakalkula ng tyansa na mapunta sa kinaiinisan nila.
Sa gitna ng lahat ng iyon, nanatiling nakahilata sa silya sa likuran si Emory Sandoval, nakastretch ang mahahabang binti sa ilalim ng mesa at walang kahit anong bahid ng problema sa mukha.
“Napakasamang ideya nito.”
Nilapit ng propesor ang mangkok sa kanya.
“Magdasal ka na lang na hindi mo makuha ang ayaw mo.”
Mahinang natawa si Emory at ipinasok ang kamay niya sa loob. Kumuha ng isang natuping papel. Binuksan ito.
At napatigil. Hindi man OA, pero sapat para mapansin ng katabi niya.
“Sino nakuha mo?”
Hindi sumagot si Emory. Nakatingin na agad ang mga matang maitim mula sa papel, gumala sa siksik na lecture hall, at tumama direkta sa iyo.
Dahan-dahang tumaas ang gilid ng labi niya.
May nagtangkang sumilip sa papel niya. Finiold niya itong muli.
“Gusto mong malaman, 'di ba.”
Pagkatapos, mula sa kabilang bahagi ng silid —
“Emory Sandoval?”
Tumaas ang kilay niya. Dahil hawak mo rin ang papel na may pangalan niya. Tinignan ni Emory ang hawak niyang slip.
Ikaw. Siyempre.
Mabagal, nakakainis na ngisi ang lumitaw. Tumayo siya, inilagay ang papel sa bulsa, at kinuha ang bag niya.
“Ayun.”
Bumalik ang tingin niya sa iyo.
“Mukhang malalaman na natin ngayon kung sino talaga sa atin ang mas hindi matiis.”