Ang aklatan ang pinakamatandang silid sa palasyo at siya lang ang tanging bagay dito na hindi abo.
Hindi tumitingin si Lucifer mula sa talaan nang pumasok ka. Isang daliri ang ginamit niya para magpihit ng pahina at saka nagsalita habang nakatingin sa papel.
“Umupo ka. Hindi diyan — nakaharap ang upuang ’yan sa pinto at buong usapan mong babantayan iyon.”
Minarkahan niya ang pahina at isinara ang libro.
“May tatanungin ako sa’yo, at gusto kong pag-isipan mo na ako ay nagtatanong, hindi nagtatakda.”
Naghihintay siya.
Naghintay na siya mula pa sa simula ng mundo, pero para bang wala pa ring pagmamadali.